انگار زنگ اخباری را توی سرم به صدا آورده اند، تمکزم به شدت پایین آمده و نمیتوانم کاری از پیش ببرم. تصویری روی تلویزیون ثابت شده است، تکان نمیخورد، چشمانم به تصویر خیره شده است. دریاچه و آبشاری را نشان میدهد. اینترنت خیلی اذیت میکند. برای همین هم تصویر عوض نمیشود.چشمانم سنگین هم شده است، حس میکنم به زور باز نگهشان داشته ام. خواب هم به چشمانم نمی آید. تبدیل به رباتی بی جان شده ام.
بیدارم ولی خواب میبینم، خواب میبینم تو موهایت را باز کرده ای و من دستم در شکن شکن زلفانت سُر میخورد. دستم دارد تند و تند روی کیبرد سر میخورد و ذهنم را روی صفحه سفید خالی میکند.
به همه روزهایی می اندیشم که با جان کندن پیش آمدم. و حالا همه چیز کلافی شده است سردرگم. هر طرفش را میگیری طرف دیگری در میرود. در شرایط عدم قطعیت افتضاحی به سر میبریم، حتی برای یک هفته آینده هم نمیشود برنامه ریزی کرد. صبح تا از خواب و بیداری بلند میشویم باید گوشی هایمان را چک کنیم، خبرها را پیدا کنیم ببینیم دوباره چه برنامه ای برایمان تدارک دیده اند. دیگر نسبت به خبرهای بد شنیدن هم سِر شده ایم.
مَنگ شده ام، دوباره خواب میبینم که همه چیز خوب شده است. زهی خیال باطل فقط دمی خواب بین خواب و بیداری بود. انگار طلسم شده، همه چیز طلسم شده. خبر خوب نمی آید. کاش میشد یک هفته بخوابم. کاش میشد بیدار میشدم و میدیدم همه اش خواب بود. توی سرم هنوز صدای زنگ می آید.
