اگر به زرد رویی باشد که زردروی عالم منم. اگر به حجم دلتنگی باشد که دلم برایت یک ذره شده است. من هوای این عشق را دارم. من هر روز در این عشق مجنون تر میشوم و گذشت زمان بر عشق من به تو همان اثری را میگذارد که گذر زمان بر شراب. شب و روز روی زیبای تو در نظرم است و شبها به یاد حضورت تا صبح در خواب و بیداری اشک میریزم. اصلا شاید دلیل همه بی خوابی هایم وجود نازک تو باشد، هیچ کس جز تو نمیتوانست این چنین خواب از چشمانم برباید که تو توانستی.
دلم برای همه لحظه های با تو بودن تنگ میشود، فرق ندارد در چه حالی باشم، یاد تو همراه من است، یاد تو مانند نقطه امیدی، مانند تنها دلیل برای ماندن، مرا به جلو میراند. گاهی که توی همه مشکلات زندگی ام دست و پا میزنم و تنها دلیلی که باعث میشود ادامه دهم فقط تو هستی.
مخمل قرمز و مشکی من، با هم بودنمان به درازای شب یلدا است، هر چه یادم هست تو در همه لحظه های سختی بوده ای و من گوش شنوایی جز تو برای غر زدنهایم هیچ وقت نمیخاستم. از زمین و زمانه که نالان میشدم، دامن تو برای سر به زانویت گذاشتن برایم کافی بود تا همه چیز را فراموش کنم، یا حداقل زیر خاکستر کنم و دوباره به زندگی برگردم.
تو حتی در اوج ناامیدی ات هم برای من مامنی، برای دل خسته و آزرده من پناهی، چون تو بودن سخت است و چون تو را داشتن اقبال بلند میخواهد که من دارم. به من حق بده تا همیشه دلتنگت باشم، حتی وقتی کنارم نشسته ای. این حجم دلتنگی فقط روز به روز بیشتر میشود و من روز به روز عاشق تر.
تو که در سرم شروع میشوی، زمین و زمانه به شکرانه حضورت کلاه از سر برمیدارن و من مانند طفلی خسته دستم به سوی نور وجودت دراز میشود، تو نمیرانی ام، تو همیشه پناه میدهی و میشنوی و خوب هم میشنوی و من چه کنم جز ابراز عاشقی بر آستان بلندت.
حساب و کتاب ندارد، عاشقی کردن را میگویم، هر چه از یار رسد نیکوست. و میدانم که تو هم شرایط سختی را میگذرانی و میدانم که همه این سختی ها تمام میشود و من و تو خندان و شادمان درختمان را میکاریم.
