از فکر تو خلاص شدن محال است! گاهی دلم میخواهد به هیچ چیز حتی به تو هم فکر نکنم ولی مگر میشود، چنان در عمق جانم نفوذ کرده ای که رها بودن از یاد تو برای این دلم خنده دار است. میخواهم فقط به مسیری که آمده ام و مسیری که پیش رویم است فکر کنم. به این فکر کنم که آیا خوشحال هستم و یا نه. به اینکه این همه جان کندن ارزشش را داشت یا نه. گاهی اوقات ازین که خودم را از همه چیز محروم کردم که فقط بسازم، آزرده میشوم. گاهی هم ازینکه چیزی ساخته ام خوشحال میشوم. گاهی ازین که حس میکنم هویتم با کار گره خورده است احساس بدی پیدا میکنم. گاهی هم که به دستاوردی کاری میرسم در پوست خودم نمیگنجم.
نمیدانم این فکرها از جانم چه میخواهند ولی گاهی چنان زمینگیرم میکنند که نمیتونم از جایم جُم بخوردم. گاهی هم به هوا پرتم میکنند. ازین سبک زندگی خیلی وقت است خسته شده ام، هیچ مجالی برای با خودم بودن برای با تو بودن برایم نمانده است. همه اش درگیری و گرفتاری و کار پشت کار است. از خودم بیگاری میکشم که چه شود نمیدانم.
من که میدانم دنیا هیچ و پوچ است و فرصتی که برای زیستن است محدود برای چه آنقدر جان میکنم، جان میکنیم را درک نمیکنم. شرایط سخت شده است هیچ چیز قابل پیش بینی نیست. حتی برای یک ماه دیگرت هم نمیتوانی برنامه ریزی کنی چه برسد به پلن های سالانه. بعد از این همه جان کندن رُک میگویم، حرف از این زدن که شرایط مهم نیست و ما میتوانیم و فلان و بیسار فقط رویا فروشی است. زندگی واقعی با مثبت اندیشی زرد فاصله ها دارد. زندگی واقعی دویدن و نرسیدن دارد. زندگی واقعا گاهی حتی حسرت دارد. حسرت هایی که داغش همیشه بر دلت میماند.زندگی واقعی آدم های نامرد دارد، زندگی واقعی از پشت خنجر خوردن دارد. زندگی واقعی درد و رنج دارد. همه چیز را سفید نمایی کردن حماقتی بیش نیست. توی سراشیبی عمرت که بیفتی بیشتر حرف هایم قابل درک میشود، آنقدر لذت نچشیده مانده است که کامم از آنها شیرین نشده است، یکی اش خود تو. مگر چقدر با هم وقت میگذرانیم، همه اش در حال دویدن هستیم. تو یک جور من یک جور دیگر. دوست داشتم میتوانستم تغییری ایجاد کنم، سبک زندگی ام را عوض کنم ولی نمیشود که نمیشود. انگار جز کار کردن کار دیگری بلد نیستم. کار میکنم ولی در عمق جانم به رهایی فکر میکنم. رها شدن برای همیشه. تمام شدن همه رنج ها.
