آدما به دنیا میان تا قبل از 30 سالگی میگن بزرگ میشم فلان کار میکنم، یا حس میکنن باید یه تغییر بزرگ ایجاد کنن و همه اینا مربطو به بعد از سی سالگی یا اواخربیست و اندی سالگی هست.
یهو سی سالشون میشه گرفتار یه بحران عجیب میشن توی دور و بری های خودم خیلی ازین موارد رو دیدم. هم میخواد آینده رو بسازه، هم حسرت روزای گذشته رو میخوره.
هم اینکه یهو به مفهوم زندگی فکر میکنه که حالا بسازم که چی بشه. اصلا من باید چیکار کنم.
این فکرا از درون میخوردنش.
میگذره میرسه یه 40 سال.
تو چهل سالگی یا یه ادمی هست که تا حد زیادی قانع هست و بدنبال تغییرات بزرگ نیست. یا واقعا دست به کاری زده و یه تحولی هرچند کوچک ایجاد کرده. یا دیگه حوصله و توانی براش نمونده.
حس میکنم هرجقدر زودتر ادم بفمه میخواد چی یشه تو زندگی زندگی رو بهتر میدوته کنترل کنه و نزاره اختیار زندگیش بیفته دست چرخش ایام.
مرا روز ازل کاری به جز رندی نفرمودند
هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد
