می شود به تو نگریست و از تو ننوشت؟ به گمان من که هرگز. تا مانند بتی در خیالم جلوه گری کنی من از تو مینویسم. من تا آخر آخرش از همه دلتنگیها و درد فراغت و ذوق وصالت مینویسم.
من تا خام تو شدم خودم را شناختم، این خامی ای که نهایت پختگی بود. این ذوق عاشقانه ای که نهایت آرامش و هیجان بود. این خیال های تو که دلم را هدف گرفته است و همه اش به جانم مینشیند. دلم آرام و قرارش را از دست داده است. من چه کنم که همه تو را برای خودم میخواهم و همه خودم را برای تو. من دیگر چاره ای جز کنار آمدن با دل بیقرارم ندارم. مطیع امرش شده ام. حالا نه فقط قلبم که عقلم هم تو را فریاد میزند و من مانند طفل گریزپایی به دنبالت میدوم تا تو را هم رام خودم کنم.
هرچه که میگذرد تو را باید از نو شناخت، گاهی آنقدر در خیال خامم غرق وصال تو میشوم که زمین و زمان را فراموش میکنم. ساعتها و همه عقربه هایشان برایم می ایستند و من مبهوت خیال تو میشوم. آنقدر در تو ذوب میشوم که دیگر خودم را یادم میرود. اصلا مگر من بدون وجود تو معنایی هم دارد؟ به یقین که نه. هرچه هست تو هستی و بازتاب جلوه تو در آیینه تمام نمای این جهان.
من از تو سیر نمیشوم، از فکر کردن به تو خسته نمیشوم. هرچه میگذرد شوقم بیشتر است و تمنای وصالم افزون تر.
حال من همیشه با بودنت، با فکر کردنت و با غرق تماشایت شدن بهتر میشود. من تا همیشه دلتنگت هستم چه همینجا کنارم باشی چه فرسنگ ها دور از من باشی.
