نمیدونم‌چرا ولی همیشه موقع دنده عقب حواسم پرت میشه. توی سه ماه اخیر بیش از ۵ بار با ستون های پارکینگای مختلف تصادف کردم. امروزم این اتفاق برام افتاد.
نمیدونم ولی حس میکنم زندگیم رو فقط دوست دارم برم جلو، اگر بخوام عقبگرد هم کنم دوس دارم بریدگی رد دور بزنم برگردم که نخواد دنده عقب بگیرم.
اصلا دوست ندارم زندگی دنده عقب داشته باشه، باید برونی اولین دوربرگردون رو دور بزنی مسیری که مشکل داره رو بسازی دوباره ادامه بدی. دنده عقب یهویی مثل من گرفتن تهش خسارته سنگینه.
از رانندگیم باید درس بگیرم ، باید حواسم رو‌جمع تر کنم.
امسال میخام اتفاقات خوبی رو‌به قید حیات و با کمک هم تیمی هام توی خانواده نیک اندیش رقم بزنم.
اولیش اینه که یاد بگیرم گاهی هم باید دنده عقب گرفت ولی باید بیشتر دقت کنم
