من نمیتوانم نسبت به تو بی تفاوت باشم، نمیتوانم دردت را ببینم و کَکَم نگزد. تو برای من تعبیر دنیای منی، انتظار داری ذره ذره آب شدنت را ببینم و دم نزنم. مرام من این نیست. زندگی هرچقدر هم لعنتی باشد، لیاقت تو یکی خیلی بیشتر ازینهاست. من شاید همیشه خوب نبودم، شاید آنطور که باید خوب نبودم، شاید کافی نبودم. حتما که تو از من بهتر بودی که اینطور من را شیفته خودت کردی. تو هیجان و امید زندگی من هستی.
با من بمان و نغمه سرزندگی را از دل این زندگی سیاه سر بده، دستت را به من بده من تا ابدیت میبرمت تا جایی میبرمت که خورشید آنجا خانه دارد. تا جایی میبرمت که هیچ کس ندیده باشد. من تو را مهمان سفره ماه میکنم و زهره را به طرب در می آورم.
من دنیا را حول محور تو میچرخانم، تو فقط چشمهایت را ببند و دستانت را به دستم بده تا گردن زندگی را زیر پایت خرد کنم.
نترس، دلت به من قرص باشد، من هیچوقت پشتت را خالی نکردم، من هیچ وقت انکارت نکردم، من همیشه هواخواهت بودم و خواهم بود. تو برای من فقط یک همدم نیستی، تو برای من مفهوم سرمستی هستی. مفهوم دور شدن از هیاهو و دل به آغوش دلدار سپردن هستی.
نگاه کن جامت را پر کردم، بیا تا این دور را به سلامتی تو سر کشیم. پیاله ات را بالا بیار تا بنوشیم به سلامتی تو و سرخوشی تو که زندگی هرچه بد بود ولی تو را سر راهم قرار داد. که همیشه بدانم اگر هرچه بدی هم در حقم کرد همین یک کارش همه زجرهایش را پیش چشمم نابود میکند. که تو آمدی و تمام معادلات زندگی ام را به هم ریختی. که منی که از زندگی فراری بودم را رام این زندگی پر از درد کردی که فقط بودن تو و نفس کشیدن در هوای تو برایم کافی است تا حس کنم زنده ام. دستت را به من بده و همیشه کنارم بمان و بدان تا ابد دستت را در دستم سفت نگه میدارم.
غرق دریای غمت را رمقی بیش نماند
آخر اکنون که بکشتی به کنار اندازش
خون سعدی کم از آن است که دست آلایی
ملخ آن قدر ندارد که بگیرد بازش
