یالوم رو بیشتر ما با کتاب وقتی نیچه گریست میشناسیمش، عالیه این کتاب. ولی کتاب دروغگوی روی مبل رو من چندین بار خوندم و هر بار مثل فیلمهای نولان یه چیز جدید ازش میفهمم.
اینکه همه آدمها آدم هستند، حتی اونی که در کسوت تراپیست میخواد بهت خدمت بده میتونه بخاطر ذات انسان بودنش از رسالتش فاصله بگیره از مریضش سو استفاده کنه درحالی که مریض فکر میکنه داره درمان میشه. و حتی نهادهای بالادستی ها بخوان به مساله ورود کنن و دکتر تراتر بواسطه دکتر لش بخوان سرجاش بشونن باز اغواگریها و به حکم انسان بودن وسوسه ها نمیزا ن کار درست پیش بره. مخلص کلام اینکه شاید نهادهای بالاسری بخوان کار مثبتی کنن ولی تا میرسه به اون جایی که میخواد کار درست بشه چقدر اتفاق ریز و درشت میتونه تاثیر بزاره تو داستان.
آدمیزاد حریص هست، خودخواه هست. و قاضی.
هرچقدر بیشتر بفهمه چی هست و چی میخواد بیشتر میتونه به یه دردی بخوره.
