حجم دل ناخوشی ها گاهی آنقدر زیاد میشود که حس میکنم وسط گودی هستم و دور تا دورم را رشته های بلند مشکلات فرا گرفته اند. به طرف هر کدامشان میدوم که حلش کنم یکی دیگر پیش رو ظاهر میشود. اندوه اینکه زندگی را فقط به دنبال زندگی ساختن دویده ام و هیچ نفهمیدم این سالهای جوانی چطور آمد و گذشت. هیچ خاطره خوش به جا نمانده است. هرچه یادم می آید داشتم میدویدم و منتظر بوده ام.
کلافه میشوم، به تلویزیون روی دیوار زل میزنم، آواز ایرانی پخش میکند، صدای همایون شجریان، دلم کمی آرام میگیرد. و دوباره شروع اضطراب های روزانه و حجم کاری که نمیدانم از کجا باید شروع کنم. به ناچار گوشه ای اش را میگیرم و پیش میروم تا بببینم امروزم چقدر طاقت مانده است برای اینکه گره کوری باز کنم.
بدتر از همه اتفاقهایی هست که از کنترلم خارج است، منتظرم دیگری هستم تا تصمیم بگیرد، از بیمه و مالیات و دادگاه و پاسگاه بگیر تا کاری که به عهده یکی از همکاران است و حرصم میگیرد که چرا هنوز تمامش نکرده و همیشه بهانه های خشگل دارد.
زندگی در بلاتکلیفی اینکه قرار است چه شود بسیار آزار دهنده است، بسیاری از برنامه هایی که برای این ماهها داشتم بخاطر این وضعیت بلاتکلیف جنگ و صلح گوشه ای گذاشته ام و نگاهشان میکنم. حرص میخورم که چرا نباید اندکی ثبات وجود داشته باشد که حتی بشود یک برنامه شش ماهه را دنبال کرد. اگر هر لحظه جنگ شود و اینترنت قطع شود دوباره باید چه گلی بر سرم بگیرم. ایندفعه چقدر طول میکشد. اصلا زنده میمانم که ادامه اش بدهم. اگر برنامه هایم را شروع کنم و تبلیغات را هم به طبع آن آغاز کنم، ناگهان همه چیز در هم بپیچد، من باید چکار کنم. چه کسی جوابگوی زیان های من است. هیچ کس. همانظور که در جنگ های قبلی هم فقط ادای حمایت در آوردند و ما که هیچ حمایتی ندیدیم. بیمه تا ریال آخر جریمه های نامنصفانه اش را گرفت، مالیات هم همینطور. هیچ حمایتی هم نشد. نگفتند خوب این شرکتی که در طول جنگ تعطیل شده نیرو دارد، باید حقوق بدهد. از کجا بیاورد.
کارفرما را به شکل غولی میبینند که باید جادو کند، توی این شرایط اقتصادی مگر درآمد بیشتر شده است که باید هزینه های جور و واجور برایش بتراشیم. والا که بعضی وقتها پشیمانم میکنند. آنقدر که دوست دارم بنشینم و زار بزنم و عظایش را به لقایش ببخشم. از همه شان بدتر این بیمه هست، مثل دزدان سرگردنه به هر بهانه ای جریمه ات میکنند و تیغت میزنند. به دلیل های واهی. کاش یکی پیدا میشد و گردنشان را خرد میکرد تا حداقل دلم خنک شود.
حرف زیاد است، مینویسم که یادم باشد که پنجم آبان ماه هزار و چهارصد و پنج در چقدر مشکل غوطه ور بودم تا وقتی که حلشان کردم کیف کنم و قدری به خودم ببالم. حالا این وسط خوب است تو را دارم ها، لاقل همدردی، میشود با تو درباره اش حرف زد، حداقل با هم چهار تا فحش آبدار بهشان بدهیم و کمی آرام شویم.همین.
