
نانوشته در سینه ام از از اوضاعی که بر ما میگذرد زیاد دارم، شاید یک روز به عنوان "خاطرت من در دوران سکوت" نوشتمشان.نمیدانم!
هرچه میگذرد را با هم میگذرانیم، خاطرات مشترک برایمان ثبت میشود. و چه خوب که همیشه بودی و همیشه حست میکنم. احساس میکنم نوسان قلبهایمان هم با هم همگام شده اند. خوش بحال من!
میدانی از تو که شروع میکنم به نوشتن دیگر نیازی به فکر کردن دارم، هیچ وقت کلمات را گم نمیکنم خودشان روی مانیتور تند تند میدوند. جز وقت هایی مثل حالا که کلمات از بیان اوج عظمت تو به تنگ می آیند. نمیدانم یاد تو، همراهی تو برایم شکوهی لایتناهی است. مثل چشمه ای هستی که از دل کوه میجوشی و من هر چه مینوشم سیراب نمیشوم. مثل یک نسیمی صبحگاهی هستی که از سمت دریا به سمتم می آیی و نوازشم میکنی. توی همه بی قراری ها، آنکه برایم قرار بود تو بودی. تو بودی و تو هستی.
نمیدانم این چه دلتنگی هست که برایش پایانی نیست، حتی اگر چسب تو باشم، باز هم دلم بیقرار است. باز هم به دنبالت میگردم. باز هم ترس فراق آزارم میدهد. از تو که دور میشوم لحظه ها را میشمارم تا چشم در چشمت شوم و آرامش همه وجودم را بگیرد. در برم که هستی نگرانم که نباشی. به گمانم کار از دلتنگی گذشته است. دلم تکه پاره شده است.اصلا فکرش را که میکنم انگار رخت در دلم میشورند. این حجم از خواستنت برای خودم هم گاهی آنقدر زیاد هست که نمیدانم دیگر چگونه میتوان کسی را خواست. من به گمانم معتاد تکرار شدن تو شدم، و هرچه بیشتر تکرار شوی اعتیادم هم بیشتر میشود.
امان از جدایی، امان از انتظار دیدنت، امان از وقتی که منتظرم بیایی و تو دیر می آیی، همه شبیه تو میشوند و من هر که را میبینم که به سویم می آید، فکر میکنم تویی.
من از تو چه بخواهم که تو برای من همه ات را گذاشته ای. نازنینم! مخمل قرمز و مشکی من! باور کن دور باشی یا نزدیک قدرت را میدانم و دلم تا ابد برای تو و بودنت میتپد. این روزها شوقم هم بیشتر شده است. خبرهای خوبی در راه است. من و خیالت در سرم هر روز و هر ساعت و هر لحظه حضورت و تکرار شدنت هستیم.
دل به امید وصل تو باد به دست میرود
جان ز شراب شوق تو بادهپرست میرود
از می عشق ریختن بر دل آدم اندکی
از دل او به هر دلی دست به دست میرود
رخ بنمای گه گهی کز پی آرزوی تو
بر دل و جان عاشقان سخت شکست میرود
در ره تو رونده را در قدم نخستمین
نیست به نیست میفتد هست به هست میرود