همان زمانی که از کند گذشتنش گله میکنم، با حضور بعضی آدمها خیلی هم زود میگذرد. زمان وقتی کند میگذرد که با آدمهایی که روزانه با آنها سر و کار داری، حرف مشترکت کم باشد یا اصلا حرف مشترک نداشته باشی. و روزت به تنهایی سپری شود. بعضی وقتها که خودت به قصد خلوت کردن با خودت هم گوشه ای مینشینی و چهار کلام با خودت درد و دل میکنی زمان کم و بیش میگذرد. ولی امان از وقتی که جای اشتباهی باشی، جلسه اشتباهی، مهمانی اشتباهی، آدمهای اشتباهی. آنوقت هرچه نگاه میکنی ساعت یک بعد از ظهر است.
دلم سفر میخواهد، سفری از جنس آرامش، سفری که اصلا ماجرایی جویی نداشته باشد، گوشه ای هر روز لم بدهم و دریا را تماشا کنم. خیلی وقت است به سفر خوبی خودم را دعوت نکرده ام. گاهی با اینکه کارم را دوست دارم ولی به خودم لعنت میفرستم که همه زندگی ام کار شده است. همیشه اولویت را به کار داده ام. میدانم که احتمالا بیست سال دیگر حسرتش را میخورم که وقتی میتوانستم سفر نکردم، خوش نگذراندم. با آدمهایی که دوستشان دارم معاشرت نکردم. میدانم اگر وضع همینطور ادامه پیدا کند، این حسرت ها هم در ادامه اش خواهد بود. ولی چه کنم فعلا نمیتوانم چیزی را جز کار اولویت بدهم. انگار باید آماده حسرت خوردن باشم.
گاهی وقتها وظایفی را باید انجام دهم که هیچ لذتی از آن نمیبرم. ولی باید انجام شود و توسط خودم هم انجام شود. خسته کننده ترین و کسل کننده ترین لحظات زندگی. ولی وقتی یاد نتیجه اش می افتم دلم گرم میشود و ادامه میدهم. توی زندگی از این لحظات اجباری زیاد هست و زیاد زندگی شان کرده ام. همین است دیگر چه میشود کرد.
دلم نمیخواهد فرصت معاشرت با آدمهایی که دوستشان دارم را از دست بدهم. برای همین باید دست به کاری بزنم، باید از این همیشه گوش به زنگ بودن خودم را رها کنم. باید جایی بروم که اصلا موبایل هم کار نکند. هرچه باداباد. حداقل چند روز که حقم است.
