حسرتی به دلم نمانده ها! ولی یک چیز آزارم میدهد که چرا وقتی جوانتر بودم زودتر پیدایت نکردم که بیشتر با تو وقت بگذرانم. بیشتر عاشقت نشدم. تا حالا که به چهل سالگی رسیدم بگویم چقدر زود دیر شد و زمان تو را از چنگم ربود. شاید اگر با عقل الانم به گذشته های دور بر میگشتم آسمان و زمین را به هم میدوختم تا همیشه سفت در آغوشم نگهت دارم. زمان گذشت و حالا میبینم چه کارهایی میشد کرد و نکردم. حالا هم دستم از گذشته کوتاه شده است و من مانده ام و یک خیال خام که همیشه تو را در گوشه اش جای داده ام. تو هر نفس و هر دم با منی. تو حتی دور هم که باشی باز در دل من زنده و حاضری و من تا همیشه نمیخواهم درد فراق را بکشم ولی چه کنم که اجبار روزگار این بلا را سرمان آورد. البته فقط بد روزگار نبود خودم هم مقصر بودم که وقتی فرصتش را داشتم نقاپیدمت.
ای امان از درد روزگار و امان از زندگی که هیچ وقت نشد که بر وفق مرادم باشد، هرچه داد چیزی گرفت. هرچه درد داد، مرهم نداد و من ماندم و حالا یک آزار که اسم واقعی اش همان حسرت است. حسرت روزهایی که رفت. حسرت روزهایی که میشد بهتر بگذرد و من به همه اش گند زدم.
امان از این مشکلاتی که از هر سو روانه دنیایم شده اند و این بین هیچ راه گریزی هم برایم نگذاشته اند و امان از فکر و خیال وهم آلود تو که حالا بیشتر از قبل هم شده است. لحظه به لحظه خاطرت و خاطراتت در ذهنم مرور میشود، اصلا خیلی چیزها که یادم رفته بود دوباره به یادم آمده است، چقدر میشد بهتر بگذرد، چقدر میشد گرم تر و صمیمی تر بگذرد. حالا که نشد ولی من باز هم هوایت در سرم است باز هم همیشه منتظرم وصال حاصل شود و من غرق عطر موهایت شوم و سرت را محکم به سینه ام فشار دهم و زار زار از هرچه بر من رفته است بگویم و اشک بریزم و هق هق کنم. دنیا بی روی تو شبحی تار است و من نمیخواهم تا ابد در این هوای وهم آلود زندگی کنم. میخواهم دوباره دستت را مثل قدیما بگیرم و با هم زیر باران خیس شویم.میشود. میدانم.
