تشنه تو بودن هم عالمی دارد، عالمی پر شور با چاشنی استرس و انتظار. آخر مگر میشود دل برایت تنگ نشود. آخر مگر میشود دل برای خندیدن هایت برای خستگیهایت برای اشکهای از سر بغضت تنگ نشود. من اینجا هستم تا مرهم همین دردها باشم، من اینجا هستم که حالت همیشه خوب باشد. این که موفق بوده ام یا نه را تو باید بگویی ولی حداقل میدانم برایت کم نگذاشته ام، آنچه در توانانم بوده است را در طبق اخلاص گذاشتم.
من خوشحالم که چیزی را از تو پنهان ندارم، من خوشحالم که درباره هرچیزی بخواهم صحبت کنم مقدمه چینی نمیخواهد. راحت و رک حرفم را میزنم.گاهی هم آزرده خاطر میشوی میدانم. ولی اگر همیشه بدون ابهام حرف بزنم خیال خودم و خودت راحت است که دیگر چیزی در پرده نیست.
میدانم تو همه چیز را ثبت و ضبط میکنی و خاطرات مشترکی را به یاد داری که من فراموششان کرده ام،امان از این حافظه من، حتی برخی از بهترین روزها را حتی تو که تعریفش میکنی باز به یادم نمی آید. شاید بخاطر این باشد که دیگر چهل سالم شده است و دیگر مغزم مثل سابق کار نمیکند. میدانم اینها دلیل و بهانه خوبی نیستن که عذر فراموشکاری ام شوند ولی خوب چه میتوانم بکنم. یادم میرود. ولی میتوانم حداقل سعی کنم که خوبهایش را به خاطر بسپارم. نمیدانم ولی تلاشم را خواهم کرد.
دوباره بادبادکهایمان را هوا میکنیم، آنقدر بالا بروند که از همه بابادکهای دور و برمون هم بالاتر روند و تو کودکانه بخندی و به دنبالشان بدوی. نمیدانی وقتی از سر ذوق میخندی و یا خسته ای من چقدر به تو غبطه میخورم. خیلی وقت است از ته دل نخندیدم.
خیلی وقت است نتوانسته ام خودم را رها کنم و به هیچ چیز فکر نکنم و در لحظه زندگی کنم. نمیشود. هرچه کار سختتر میشود، هرچه فشارها بیشتر میشود. حتی وقتی میخواهم رها باشم هم باز تحت فشارم و ذهنم جای دیگری است. نمیدانم میدانی چه میگویم یا نه. صد البته که میدانی، تازه راهکار هم میدهی ولی برای من کارایی ندارد. دلم برای بچگی ام تنگ شده است، دلم برای تابستانهای گرم بدون کولر بچگی هایم تنگ شده است. دلم برای لم دادن جلوی تلویزیون و دو تا کانال را بالا پایین کردن تنگ شده است. دلم برای دوستانی که داشتم و دیگر ندارمشان هم تنگ شده است. دلم برای گذشته خودم تنگ شده است. افسوس که زندگی به کندی فقط به جلو میتازد و همه گذشته میشود خاطراتی که دیگر نمیتوان زندگی شان کرد. به ناچار به پیش میرویم. هرچه بادا باد.
