عشق اگر یک بستنی بی دفاع در گرمای تابستان باشد، برای من همان یک لیس کافی است تا طعم عاشقی را تجربه کرده باشم، با رنج های زندگی ساختم با سختی هایش جنگیدم، کم نیاوردم، خم شدم ولی نشکستم، آخرش هم طعم عشق را چشیدم، به گمانم دیگر برای من کافی است.
گاهی فکر میکنم زندگی ارمغان جدیدی برای من ندارد، هرچه هست را دیده ام، از شکنجه هایش درس گرفتم، یاد گرفتم خم به ابرو نیاورم ولی تا کجا مگر میتوان با این همه زخم بر تن ادامه داد. به خودم حق میدهم که از زجر ادامه دادن این زندگی خودم را معاف کنم. افسوس مگر فقط خودم هستم، مگر من فقط برای خودم جان میکنم. تو هم هستی، آدمهایی که دوستشان دارم هم هستند. هر وقت از همه دنیا میبُرم، یاد همه عزیزانم می افتم و دوباره کمر راست میکنم و ادامه میدهم. کاش حداقل اختیار زندگی خودم را داشتم. چقدر دیگر باید این مسیر طی شود تا شاید تمام شود نمیدانم ولی آدمی نیستم که زیر بار این همه فشار و رنج خم به ابرو بیاورم.
من تا روزی که نفسی می آید و میرود، با همه توانم جلوی همه سختی های زندگی با آغوش باز می ایستم و میجنگم. بگذار زخمهایم عمیق تر شود و لاعلاج تر. من مرد میدانم. من مرد همین روزهای سخت هستم.
بالاخره برای رسیدن به رویایی های که در سر داشتم و حالا همه اش بخاطر تو در سرم است یکجا ننشینم که با یکجا نشینی راه به مقصد نمیبرم، اگر واقعا میخواهمشان برای تو میخواهمشان باید برای به دست آوردنشان هم کم نیاورم. یعنی کم بیاورم ولی دوباره بلند شوم، به خودم بیایم و باز برای نبردهای بعدی خودم را آماده کنم.
راستش زندگی هیچ برای من نداشت، و هرچه گذشت بیشتر فهمیدم همه اش هیچ و پوچ است. فقط دیدن لبخند آدمها است که حالم را بهتر میکند. من برای خودم دیگر هیچ چیز نمیخواهم. همه زندگی را دیده ام. اگر هنوز میدوم و جان میکنم برای آدمهایی است که دیده یا ندیده، بد یا خوب دوستشان دارم و لبخند رضایت اگر بر لبشان ببینم دلم شاد میشود.
زندگی رنجی بی انتها است و شاید مسیری که پیش راهم قرار گرفت برای این بود که آخرش لبخند رضایت از لبخند رضایت بقیه به لبم بنشیند. من برای خودم دیگر هیچ چیز نمیخواستم جز عشق تو. حتی اگر همه اش همان یک لیس باشد.
گهی بر درد بی‌درمان بگریم
گهی بر حال بی‌سامان بخندم
نه مجنونم که دل بردارم از دوست
مده گر عاقلی ای خواجه پندم
چه جان‌ها در غمت فرسود و تنها
نه تنها من اسیر و مستمندم
