با هم پیر میشویم، تصور با تو پیر شدن شیرین است. موهایمان یک دست سفید میشود و من که احتمالا با عصا راه بروم، با هم در پارک قدم میزنیم. اگر هنوز نای سفر باشد، با هم سفر میرویم. باز هم میگوییم و میخندیم. احتمالا من باز هم خیلی وقتها از اینی که هست عصبانی تر باشم. عادت کردم دیگر به همیشه عصبانی بودن. کارهایت، کارهای بقیه حرصم را در می آورد. مگر من چقدر صبر و توان دارم. بس است دیگر. اول هم خودت بعضی وقتها چنان روی مخم رژه میروی که ده ها روز از دستت عصبانی هستم حتی اگر به روی خودم نیاورم. حالا اینها را گفتم که بدانی در پیری تحمل کردنم احتمالا سخت تر است.
پیر شدن و دست در دست تو داشتن باز هم خواستنی است، حتی اگر تو هم به غر غر کردن عادت کرده باشی. من از یک گوش میشنوم و از گوش دیگر به درش میکنم. بهانه گرفتن هایت هم حتما بیشتر میشود. ولی باز قربان صدقه ات میروم. نمیدانم کیفیت زندگی مان چگونه باشد، چقدر توان داشته باشیم ولی خوب است که همدیگر را داریم.
من از حالا تا وقتی که پیر شویم با تو هستم، دور باشی یا نزدیک همیشه صدای ضربان های قلبت را حس میکنم و هیچ چیز برایم مهم تر از حال خوب تو نیست. میخواهم همیشه لبخند رضایت بر لبت باشد، همیشه بهانه بگیری و همیشه روی مخ من بروی. ولی باز هم دست از دوست داشتنت بر نمیدارم که میدانم تو هم داری همه کارهای روی مخ من را تحمل میکنی یا شاید هم با آن کنار آمده ای. هرچه که هست قدر بودنت را میدانم.
ببین دارم از حرف از پیری میزنم، وسط راه جا نزنی، هنوز مانده تا با عصا راه رفتن من برسیم. پس با ذوق باش و ادامه بده. من هم کنارت هستم. مثل همیشه. هر چه شود هم با هم حلش میکنیم. ترس بر قالبت غلبه نکند ها! من همیشه همینجا توی آسمان دلت دارم پرواز میکنم. و بالم را هم بشکنی باز توی دل خودت باید مرهمش بگذاری. پس ما را از هم گریزی نیست. بمان تا باشم.
