حتی توی این شرایط پیچیده اقتصادی هم آنچه مرا وادار میکند به جلو بخزم، اندک امیدی است که توشه راهم هست، هرچند این بار ظاهرا با هر بار فرق میکند ولی هیچ وقت به این شرایط عادت نمیکنم. صدای خرد شدن کمر کسب و کارها و آدها در کوچه ها پیچیده است و بی انصافی است بدون توجه به این وضعیت از عشق و عاشقی بنویسم. ولی چه کنم که دلیل بودنم تو هستی.
من با همه این سختی ها وقتی به تو فکر میکنم وجودم قدری آرام میشود و میدانم دوباره فردا خورشید طلوع میکند و دوباره طلوع تو را خواهم دید.
از دست دلم گله بسیار دارم. ازینکه در گذشته ام گاهی خام ناکسان شدم و حالا به جایی رسیده ام که به هیچ کس نمیتوانم اعتماد کنم. افسارت که دست دلت باشد گاهی ازین تجربه ها هم باید بکنی تا حساب کار دستت بیاید و به آدمها اندازه ارزششان بها بدهی. کسی که لیاقت ندارد قرار نیست به واسطه تو لایق شود تو هم مثل دنیا باید با او رفتار کنی. شاید حرفهایم تکراری باشد ولی انگار همیشه لازم است به خودم یادآوری کنم که همیشه باید چهارچشمی حواست به دور و برت باشد و اجازه ندهی کسی پایش را از گلیمش دراز تر کند.
باز به تو برمیگردم و به چشمانی که مثل همیشه پر فروغ هستند و در برابر چشمان من که سویشان رفته است قلدری میکنند، حق هم دارند. من گاهی آنقدر خسته و بی رمق میشوم که نور وجودم هم رو به خاموشی میرود و این تو هستی که با آن چشمان براقت جان تازه ای به جانم میدمی و دوباره مجبورم میکنی که ادامه دهم. شاید اگر دست خودم بود تا الان تسلیم شده بودم، نمیدانم ها فقط حس میکنم. ولی این را میدانم که با وجود تو ناامیدی معنایی ندارد و هنوز افق های روشنی هست که باید فتحشان کرد. آری به گمانم با تو هر غیر ممکنی هم ممکن میشود.
