آره آدمه دیگه، گاهی هم کلافه میشه. گاهی هم سرحاله.
طبیعت "بودن" هست دیگه.
گاهی ذهنت پر هست دوست داری خالیشون کنی رو یه صفحه سفید، بعد میبینی اون صفحه پر شده ولی ذهن تو نیست.
وقتی اختیار انگشتات حتی اونی که درد میکنه رو به مغزت واگذار میکنی کلمه هایی تایپ میشن که بهشون فکرم نکرده بودی.
همیشه فرق بودن و نبودن به نفس کشیدن نیست.
وقتی هستی که با همه وجودت باشی، اینکه همیشه ازت انتظار دارن باشی گاهی سخته. ولی ازین که فرق بود ونبودت فقط یه نفس کشیدن باشه خیلی بهتره.
