
خیال میکنم پرواز میکنم با بالهای زخمی خودم، نفسم به شماره افتاده، روی تخته سنگی بزرگ فرود می آیم، سرم را بین بالهایم میگیرم و یک دل سیر گریه میکنم. خیال میکنم آسمان و زمین مال من است، خیال میکنم همه دنیا آسمانش یک رنگ است. آسمانی سرد و تاریک که هرچه میگذرد تاریکتر و سیاه تر هم میشود. خیالهای من فرقی به حال روزگار ندارد. روزگار پر از درد است و آسمان همه جا هم یک رنگ نیست. برای منی که موقع پرواز آسمان دیگران را هم دیده ام. آسمان یک رنگ نیست. برای پرنده های آن سر دنیا آبی است و سیاهی و نکبتش سهم ما شده است.
آسمانی که به شوق باریدنش ماه هاست منتظریم. دسته جمعی دستمان را به سویش دراز کرده ایم و امروز و فردا میکنیم که ببارد که شاید این سیاهی و نکبت را با خودش بشورد و ببرد.
راستش قبل از تو آسمانم سیاه تر بود، آن قدر سیاه که میخواستم قید همه بدی هایش را بزنم و برای همیشه کوچ کنم. کوچ کنم به جایی که شاید دیگر آسمان معنایی نداشته باشد یا حتما آبی باشد. ولی تو دست و پایم را بستی، من را زمینی کردی، دیگر آسمان ها جایم نبود، روی زمین گرمی ماندم که از ماندنم خوشحالم. خوشحالم که دیگر پرنده هر باغی نیستم. جلد خودت شده ام و حالا خوشحالم که خانه ام شده است دل تو. دل تو را کنج امن خودم میدانم. از تو شنیدن با تو گفتن از تو حرف زدن عادتم شده است. مرا ماندنی کردی و دلم را همیشه به بودنت گرم نگاه میدارم.
چه کنم که حرف دگری یاد نداد استادم، من هواخواهت شدم و هوایت را هم دارم. فقط که دل من به تو قرص نیست، تو هم میدانم که دلت به من قرص است. حتی چشمهایم را هم که در آینه میبینم نقش تو را میبینم. نقشی که همیشه نقش بر آب میشود، طاقت دوری ات هر روز سخت تر میشود و من مانند پرنده ای سر بریده به این سو و آن سو میپرم تا در گوشه قلب تو آرام بگیرم حتی با سر بریده.