ویرگول
ورودثبت نام
وحید سارانی
وحید سارانیریاضی خوانده‌ی ادبیات دوست
وحید سارانی
وحید سارانی
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

مصائب انسان مدرن : سفر ، داستان سفر پدربزرگم

پدربزرگ
پدربزرگ

این روزا حالم خوب نیست همیشه همینطوری بوده ولی جدیدا شدید تر شده بخاطر این بیماری نحس و بیشتر توی خونه بودن و ساعت ها سرمون توی اون گوشی لعنتی بودنه . گذشتگان ما از هزاران سال پیش در حال گشت‌وگذار و سفر بودن . انرژی بدنشون در طول روز با کار های بدنی تخلیه میشده و این داشتن جنب و جوش توی ما نهادینه شده ولی انسان امروزی داره خلاف این عمل میکنه . انگار داره با غریزه خودش میجنگه . بدن ما هنوز به تکنولوژی عادت نکرده و همینه که حس میکنیم کمبود داریم . شاید نسل های آینده بهتر خودشون رو وفق بدن . یه غریزه یه حس ته ته وجودم هست که خیلی وقته دفن شده و همین جای خالیشه که داره عذابم میده . هرکس به روش خودش سعی میکنه پرش کنه یکی با کسب علم یکی دیگه با مذهب یا ورزش یا .... ولی برای من راه حلش سفره . ولی نه وقتش رو دارم نه امکاناتش رو .هر سال باید صبر کنم تا تابستون که چند روزی از زندگی روزمره فاصله بگیرم و برم جاهایی که به چشمم تازگی داره . وقتی خودمو با پدرم یا پدر بزرگم مقایسه میکنم تازه میفهمم چقدر عقبم . پدرم توی 15 سالگی با یکی از رفیقاش و یه موتور زپرتی داغون و تقریبا بدون پول یه دور کامل ایران رو زده یعنی از چابهار شروع کرده رفته مشهد از اون جا مازندران بعد اردبیل ، تبریز ، کردستان ، خوزستان ، بندر عباس تا اینکه اومدن زاهدان . یا بعدا که غیر قانونی از پاکستان میره افغانستان از اون جا هم میره عربستان برای دیدن خونه خدا و کلی جاهای دیگه . با این حال پدر بزرگم باز هم سرتر بوده . توی 20 سالگی وقتی بعد کل گشتن ایران میبینه کار پیدا نمیشه میزنه میره پاکستان . 10سال اونجا میمونه و وقتی دولت پاکستان سر موضوعی دنبالش بوده میره افغانستان 5 سالم اونجا میمونه . توی 35 سالگی یادش میافته هنوز ازدواج نکرده . با چندرغاز میاد زاهدان پیش عموهاش . اون موقع وقتی برادرزاده یا خواهرزاده آدم بعد مدتها میاد پیشت یا باید جشنی بر پا میکردن و شتری قربونی میکردن یا دختر بهش میدادن . اون بیچاره ها هم که آه در بساط نداشتند دختر 12 سالشونو میدن بهش . اینجوری میشه که پدر بزرگم مثل بچه آدم یکجا نشین میشه و سفرهای طول و درازش تمام میشن . همه چی داشته به خوبی و خوشی پیش رفته تا اینکه یه روز مادر بزرگم صداشو بالا میبره و میگه : مرد تو خونه هیچی نداریم بدم بچه ها بخورن آخه غیرتت کجا رفته ؟

همینجاست که پدربزرگم میزنه بیرون از خونه ، زن و 5 تا بچشو می‌سپاره به همسایه و میره تا 6 ماه بعد که هیچ خبری ازش نمیشه .

بعد 6 ماه وقتی دیگه همه فکر میکنن بلایی سرش اومده برمیگرده ولی دیگه سخت میشه شناختش . صورت و بدن آفتاب سوخته ، چروک های عمیق ، کمر قوز کرده و 10 سال پیر تر که حاصل کارگری توی بندر های بندر عباس بوده . . پدر بزرگم دیگه مثل قبل نشد اون جوونی شو داد تا چیزی بیاره که مهم تر بود : پول . اینقدری آورده بود که بتونن چند تا زمین بخرن ، خونشونو بازسازی کنن و کنارش یه مغازه بزنن که خرجشون در بیاد .

پدربزرگم رفت 6 ماه جون کند و سلامتیش رو با پول عوض کرد چون زنش یه روز غیرتش رو برده بود زیر سوال .

سفرپدربزرگانسانداستان
۲۶
۱۱
وحید سارانی
وحید سارانی
ریاضی خوانده‌ی ادبیات دوست
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید