به نظرم بهتره غمهامون رو، رنجهامون رو، کوچیک کوچیک کنیم، لقمه لقمه کنیم،
اینطوری راحتتر میتونیم از پسشون بربیایم، دووم بیاریم، اینطوری میتونیم باقی بمونیم.
غمهامون رو که کوچیک کوچیک کنیم میشه همون سینهخیز رفتن تو زندگی،
یه موقع از هم میپرسیدیم تا حالا تو زندگیت سینهخیز رفتی تا ادامه بدی؟
الان همه داریم یه جورایی سینهخیز میریم برای ادامه دادن، برای بقا، برای یه لحظه زندگی.
همهی غصهها رو با هم نخوریم، یه خوردهش رو شب موقع خواب بخوریم، یه خوردهش رو اون موقع که داریم پیتزا میخوریم بخوریم، یه خوردهش رو وقتی پیش دوستامونیم بخوریم. یه خورده از غصهها رو وقتی بخوریم که انگار غصهای نیست. یه خورده از غصهها موقع کار، یه خورده پای فیلم و سریال، یه خورده موقع قدم زدن.
بالاخره یه روز همهشون تموم میشن.
غرق نشیم یکهو تو غم و رنج و سکوت.
زندگی کنیم و غمهامون رو لقمه لقمه بخوریم تا تموم شن.