
اگر قسمت اول این یادداشت را خوانده باشید تا حدودی با زندگی من آشنا هستید. در این یادداشت قصد دارم کمی راجع به دوران مدرسهام برای شما بنویسم. اینکه در آن دوران قصد داشتم در آینده چکاره بشم و اینکه چه دستاوردهایی به دست آوردم و ...
یادمه آن وقتها که ما به مدرسه میرفتیم یک چیزی بود به اسم دیکته پا تختهای که یکی از دانشآموزان میرفت پای تخته و کلماتی را که معلم میگفت با گچ روی تخته مینوشت. یک روز معلم من را صدا زد برای دیکتهِ پا تختهای، او میگفت و من مینوشتم؛ همه چیز خوب پیش میرفت تا اینکه رسید به کلمه صابون. معلم گفت: «صابون» من هم نوشتم «سابون». معلم یه نگاه به تخته کرد و گفت: «آخه صابون رو با این س مینویسن؟» گفتم: «اجازه خانوم؟! پس صابون رو با کدوم س مینویسن؟» معلم هم که از دست من عصابی شده بود گفت: «با س صابون بیسواد!» نمیدونید در چه شرایطی بدی بودم؛ از یک طرف خانم معلم بود که داشت با غیظ نگاهم میکرد از یک طرف هم صدای خنده و قهقه بچهها که رفته بود رو مُخم. آخر سر گفتم: «اجازه خانم! مگه صابون با این س چه مشکلی داره؟ کف نمیکنه یا مایع دستشویی معنی میده؟» خانم معلم هم که فکر میکردم قصد دارم کلاسش را به مسخره بگیرم با تمام توان سرم جیغ کشید و گفت: «فردا که با پدر و مادرت اومدی میفهمی چه مشکلی داره.» بعد از این ماجرا فهمیدم که در نظام آموزشی ما چقدر عرصه بر نوابغ تنگ است.
یک سوال تکراری هم هست که از آدم تا خاتم از تمام محصلها پرسیدهاند و میپرسند، آن هم این است که در آینده دوست دارید چکاره شوید؟ جوابهایی که به این سوالات داده میشود هم در 99/99 درصد از چهار حالت خارج نیست. دکتر، مهندس، خلبان و پلیس. من یکی از معدود کسانی بودم که در آن زمان جواب متفاوتی به این سوال دادم و گفتم میخواهم در آینده دانشمند بِشم. دانشمند در چه علمی هم برایم فرق نداشت، شرافتِ ذاتی علم بود که من را شیفتهِ خودش کرده بود. لطفا من را بخاطر این آرزو سرزنش نکنید، آن وقتها من از جریان لیسانس و کوزه بیخبر بودم. اما یکی دیگر از ویژگیهای من در دوران مدرسه طبع بلند و روح آزاده من بود. من همواره با قُلدورها میجنگیدم و یار و یاور مظلومان بودم.
من دشمن خونی آن قُلدورهایی بودم که با نوچههاشون زنگ تفریح در حیات مدرسه میچرخیدند و به همه زور میگفتند. یک تنه در مقابل آنها میایستادم. زنگهای تفریح یک گوشه تنها گیریشان میآوردم و یک کتک مفصل میزدمشان، آنها هم زنگ آخر بیرون مدرسه چند نفری از خجالتم در میآمدند و به این ترتیب پنج سال ابتدایی مثل برق و باد تمام شد و روزی نبود که من کتک نخورده از مدرسه برگردم. گذشت تا اینکه وارد دوره راهنمایی شدم و میشود گفت به یک بلوغ فکری رسیدم. با خودم گفتم آدمهای عاقل که مثل حیوانات وحشی به جان هم نمیافتند. به قول خانم مارگارت تاچار «تا بوس هست چرا گاز؟» تا وقتی میشود فحش داد چرا مُشت زد؟!
کمکم این فحاشیها را داخل یک چهارچوب تعریف کردم و آن را "دیپلماسی فُحش" نامیدم. دیپلماسی فُحش شاید در نظر اول ساده به نظر بیاید اما خیلی پیچیده است و کلی ریزهکاری دارد. اول از همه این که باید فُحشهای زیادی بلد باشی تا وقتی که رو دور افتادی کم نیاوری، دوم اینکه باید در پنج فحش اول طرف مقابل را آنالیز کنی و بفهمی آستانه تحملش کجاست؟ اگر زیاده روی کنی احتمال اینکه کار به زد و خورد بکشد زیاد است. اما مهمتر از همه اینها این است که باید فحش خورت ملس باشد و فُحش تکراری هم ندی.
در طی سالها من روی این دیپلماسی کار کردم فرمولهایی ابداع کردم که با استفاده از آنها میشد فحشهای جدیدی ابداع کرد. حتی در این رابطه یک مقاله جامع با عنوان «فحاشی راهی برای گفتگوی تمدنها» نوشتم و به وزارت خارجه تقدیم کردم و آمادگی خودم را جهت آموزش مبانی فحاشی به کلیه سُفرا، رایزنهای فرهنگی و غیر فرهنگی و ... اعلام کردم اما آنها دیپلماسی لبخند را به دیپلماسی فحش ترجیح دادند. دیپلماسی که بعدها مشخص شد چقد نا کارآمد است.
این یادداشت ادامه دارد.
پینوشت: سبک نوشتن این مطلب با قسمت قبلی متفاوت بود، کدام سبک را بیشتر دوست دارید؟
پینوشت۲: ناموسا فرق صابون با سابون و ثابون چیه؟ پس این ادب دانها چیکار میکنن؟