
تا جایی که یادم است تقریبا ده ساله بودم با دوچرخه برادرم که سایزش خیلی بزرگ بود دوچرخه سواری را شروع کردم. ترک عقب مینشستم و دستهایم را کش میدادم برسند به فرمان!
پدرم در سالهای 60 و 70 با دوچرخه (خودش میگفت چرخ) سرکار میرفت، ما را به خانه عمهام می برد. یک خورجین هم برای خرید داشت تا اینکه اواسط 70 یک پیکان سفید خرید.
مامانم سال 80 برای قبولی در کنکور دوچرخه کوهستان خوبی برایم خرید. امکاناتش بدرستی یادم نیست اما تا جایی که خاطرم هست در زمان خودش جزء بهترینها بود.
خیلی تلاش کردم که بتوانم با توجه به گاردی که جامعه در خصوص زنان دوچرخه سوار داشت نگاهها را تاب بیاورم و آزارهای خیابانی را تحمل کنم اما نشد که نشد. دو سال گوشه گاراژ خاک خورد و فروختیمش ...
سالها گذشت شاید نزدیک به ۱۲ سال بعد، ازدواج کرده بودم و پسرکم ۱ ساله بود، با همسرم تصمیم گرفتیم دوچرخه بخریم و من دوباره شروع کنم.
یک سال بعد هم برای پسرم خریدیم و در 4 سالگی سواری بدون کمکی را به او آموزش دادم.
خیلی سخت بود و می ترسید اما بخوبی یاد گرفت و الان که 7 سالش است بعدازظهرها تا 4 کیلومتری با هم میرانیم.
در آن زمان زندگی شلوغی داشتم و فرصت برای ورزش کردن کم، یکی از آرزوهایم رفتن به سرکار با دوچرخه بود که خوب با جو سنگین محل کار قبلی این اصلا میسر نبود تا اینکه کار جدید را شروع کردم و بلافاصله بعد از اینکه رویکرد متفاوت سازمان و مدیرم را نسبت به دوچرخه سواری زنان دیدم، از نو شروع کردم به رکاب زدن.
همسرم یکسره نگران بود، از شب قبل توصیهها را شروع میکرد تا دمِ رفتن حتی پشت پنجره می ایستاد و مثل مادرهایی که فرزندشان را راهی خط مقدم جبهه میکنند، نگاهم میکرد و حرص می خورد از این همه سماجت من! ولی خودش برایم کلاه ایمنی خرید و سرویس و نگهداری دوچرخه را بر عهده گرفت.
مامانم فقط میگفت مواظب خودت باش.
دوچرخه سواری در شهر نیاز به فرهنگسازی دارد چه برای دوچرخه سوار و چه برای مابقی افرادی که در شهر تردد میکنند، برای اینکه تجربه را تجربه نکنید بنظرم بد نباشد که به موارد زیر توجه کنید:
۱- مجهز بودن مخصوصا کلاه ایمنی نه تنها برای سلامت و امنیت جانی شما خیلی مهم است بلکه باعث میشود آدمهای اطرافتان با در نظر گرفتن حرفه ای بودن شما کمتر تصمیم به آزار بگیرند.
۲- اصلا از کفشی که کفی آن صاف است استفاده نکنید حتما کمی عاج داشته باشد، کفش با کفی صاف باعث میشود پایتان از روی پدال سُر بخورد.
۳- سعی کنید سوت زدن با زبان را یاد بگیرید علیالخصوص برای هشدار دادن به افرادی که در مسیر دوچرخه سلانه سلانه راه میروند.
۴- داشتن دستکش هم بدک نیست در مسیرهای طولانی کمک میکند تعریق و فشار وارده به کف دستها کمتر شود.
۵- پوشیدن شلوار چسب به امنیت شما در دوچرخه سواری کمک میکند.
۶- اگر تصمیم دارید در حین دوچرخه سواری محتوای صوتی گوش دهید حتما صدای آن به اندازه ای باشد که صدای اطراف را نیز بشنوید.
۷- تمام قوانین راهنمایی رانندگی را باید مثل یک راننده ماشین رعایت کنید. حق تقدم، توجه به چراغ راهنمایی در چهارراه و برای دور زدن به چپ و راست حتما بغل خود را نگاه کنید.
اوایل سخت بود هفت کیلومتر سربالایی، ولی الان بعد از گذشت 2 سال که البته پیوسته نبوده خیلی مسیر برایم راحت شده و معمولا سعی میکنم با تغییر مسیر، کمی سختی کار را ببرم بالا تا جذابیت جدیدی برایم ایجاد شود.
صبحها معمولا نیم ساعت زودتر شروع میکنم به بستن کوله حتما یک تیشرت و مانتو برای سرکار بر میدارم، کرم ضدآفتاب کلاه ایمنی شلوار مخصوص و آب.
اپیزود پادکستهای محبوبم #ده_صبح و یا #بی_پلاس را حین رکاب زدن گوش میکنم.
مسیر ملک آباد امن است هم از لحاظ ماشینها و هم برخورد رانندهها و رهگذران.
بلوار فردوسی هنوز کم و کاستی های فرهنگی دارد اما بازهم قابل قبول است.
لذت میبرم و یقین دارم تجربه شیرین دوچرخه سواری برای همه لذتبخش خواهد بود.
#رکاب سفید
#دوچرخهسواری
#امنیت
