از آخرین باری که وبلاگ نوشتم خیلی میگذره. البته اصولا وبلاگنویس حرفهای نبودم، اما همیشه پس ذهنم بوده و هست که نوشتن فواید زیادی داره. شاید این نوشته مدحی در وصف نوشتن بشه، باید دید تو سطرهای بعدی چی پیش میاد.
چند دقیقه پیش تصمیم گرفتم اینجا اولین مطلبم رو بنویسم. اولینها معمولا سنگبنای ادامهها هستن (ناخودآگاه من اینطوری فکر میکنه)، به همین خاطر برای اینکه «چیز» خوبی داشته باشیم، باید آغاز بینقص و فوقالعادهای داشته باشه. (با فرض اینکه ناخودآگاه من و شما تفاهم زیادی دارن،) این موضوع باعث میشه خیلی «چیز»ها رو نداشته باشیم، چون شروع قابل قبولی براشون متصور نیستیم. و خیلی از «چیز»هایی که داریم رو کمکم از دست بدیم به خاطر اینکه از صمیم قلب باور داریم شروع معرکهای نداشتن پس به اندازهی کافی خوب نیستن و دیر یا زود از قصهی ما حذف میشن.
از لحظهای که شروع به نوشتن کردم ناخودآگاهم سکان رو به دست گرفت، و یک راست رفتم سراغ عنوان. عنوان اولین نوشتهی من:
من: "«سلام دنیا» برای اولینها یه ایدهی مطمئنه، هم به اندازهی کافی هوشمندانهست، هم زیادهروی نیست."
خود: "آره، ولی بیش از حد کلیشهایه. باید با یه چیز جدید شروع کنی. چیزی که حداقل برای من غافلگیرکننده باشه."
من: "راست میگی. غافلگیرکننده... اولین چیز بیربطی که به ذهنم برسه به اندازهی کافی غافلگیرکننده هست؟ مثلا... بادمجون صورتی؟!"
خود: "فکر کنم هنوز خیلی چیزا باید در مورد خودت کشف کنی! اما ایدهی خوبیه، بذار بیربطترین چیز دنیا رو پیدا کنیم و تو شروع این نوشته ازش استفاده کنیم."

واقعیت اینه که خیلی از «چیز»هایی که در حال حاضر دارم، از جمله این نوشته که کمکم حس خوبی بهم میده، شروع فوقالعاده و کاملی نداشتن، نکتهی مشترک بینشون این بوده که با علاقه ادامه پیدا کردن. از طرفی میدونم که به نوشتن علاقه دارم و ازش لذت میبرم، پس منطقا از حالا که به هر نحوی نوشتن رو شروع کردم، باید ادامه پیدا بکنه؛ مگر اینکه فاکتورهای دیگهای رو این موضوع تاثیرگذار باشن که در نظر نگرفتمشون. اینو تو نوشتههای بعدی کشف میکنیم.