از وقتی با نواختن سه تار آشنا شدم، شیفتۀ اشعار کلاسیک ایرانی شدم. سعدی، خواجوی کرمانی، مولوی، حافظ، شمس و ...
مثنوی معنوی مولوی را بخاطر نکات نابِ ادبی و عرفانیِ عمیقی که در قالب داستانها گفته شده بود، به عنوان برترین علاقمندی ام انتخاب کردم و از خواندن روایت های جذّاب و خواندنی آن به وجد و شور می آمدم.
نام رینولد نیکلسون، ایران شناس شهیر آمریکایی، همیشه برایم کشش خاصی را ایجاد میکرد که چطور ممکن است که یک شخص کاملا بیگانه با ادبیات فاخر و کلاسیک ایرانی، توانسته بود مثنوی را به غایت مسلط شده و معتبرترین نسخۀ این اثر گران بها را عرضه کرده باشد.
تا روزی که تصمیم گرفتم برگزیده ای از داستانهای مثنوی را به نثر روان درآورده، ترجمه کنم و در جهان منتشر کنم. داستانها را یکی پس از دیگری و با دقت و ظرافت گلچین کردم و بعد از ترجمۀ آنها قصد کردم که با شرکت آمازون این کار را انجام دهم.
در ابتدا با تحریم های سفت و سخت کنگرۀ آمریکا مواجه شدم ولی در نهایت با تلاش و پیگیری مستمر بالاخره موفق شدم کتابم را بصورت مستقیم از ایران در کشورهای برتر دنیا منتشر کنم.
به نام و مشخصات حقیق خودم در ایران سربلند...