نی

نی، سکوت و ذکرِ راه و دل، رهایی، وصلِ نور

شد در این ره اسمِ اعظم، خطِّ بُطلانِ عدو

نی زبانِ یاد باشد، نی زبانِ گفتگو

هر نفس آیینه گردد، چون برآید از صدور

راه اگر تاریک گردد، دل نپرسد «از چرا»

زان‌که این ظلمت خود آن نورِ وصالِ از حضور