به پای چشم خمارت من
شرابخانه به هم ریزم...
شرابخانه به هم ریزد،
دو پیکِ مستِ دو چشمت گر،
به پلکهای کسی اوفتد
و ذرهذره، جهان جایی
به دستهای تو میریزد...
جهان اگر دَمی و آهیست،
تو آن دَمی،
من هزار آهم.
من هزار آهم،
و هزار راهی—
که هزاران بار،
هزاران راه را رفتم،
نه دَمی ماندُ
نه می و نایی.
و هزاران بار ترسیدم،
به هزاران بار پشیمانی،
و هزاران بار بدهکارم—
به تو،
که راهی
و مَه
و شاهی.
ه.و