
مهم است چه غذایی میخوریم. این چیزی است که کارشناسان تغذیه همیشه بر آن تأکید دارند. در بحران اقتصادی اما معادله کمی فرق میکند. ارزش غذایی و سلامت تغذیه برای بسیاری اولویتش را از دست میدهد. همه میخواهند با کمترین هزینه بیشترین حجم غذا را دریافت کنند و این برای بسیاری که منتظر این فرصت هستند بازار پرسودی است.مغازههای فروش ساندویچ و پیتزاهای بمبی این روزها شلوغتر از همه رستورانها هستند و میتوان در مقابلشان صفهای طویل از مردمی مشتاق را دید که برای خریدن و خوردن غذایی بسیار پرحجم و به نسبت ارزان و بهصرفه منتظر ماندهاند . غذاهایی با مواد اولیه ارزانقیمت که محتوای کمارزششان را در انبوهی از ادویه و کوهی از پنیر پنهان کردهاند. ارزش تغذیهای این خوراک کم است و استفاده طولانیمدت از آن میتواند به بدن آسیبهای جدی وارد کند. خریدار فکر میکند که سود کرده اما سود اصلی را آنکسی کرده که با شعبدهبازی توانسته این غذا را به مردم قالب کند و هر شب با شمارش پولها به تأسیس شعبه بعدی فکر میکند.
بازار تولید محتوای امروز ایران نیز کم شباهت به این نوع غذاها نیست. تولیدکنندگان عمده محتوا دارند این عرصه را قبضه میکنند.
هر عرضهای در پی تقاضایی ایجاد میشود و این اتفاق را نیز کسبوکارها و سفارشدهندگانی رقمزدهاند که میخواهند با پول کم، حجم زیادی دریافت کنند و این کار عمدهفروشان محتوا را رونق داده است. محتوایی که عموماً بدون استراتژی تولید میشود، حجم زیادی دارد، خوش آب رنگ و البته کم اثر است، محتوایی که بهظاهر زرد نیست اما اگر در آن دقیق شویم خیلی با محتوای زرد فاصله ندارد. این ماجرا از یکسو در درازمدت سلیقه محتوایی عامه را تحت تأثیر قرار میدهد و از سوی دیگر کار تولیدکنندگان حرفهای را سختتر میکند. تولیدکننده حرفهای کار باکیفیت تولید میکند اما در عوض هزینه بالاتری دارد. مثل آن صاحب رستوران قدیمی که حاضر نمیشود غذای بد دست مردم بدهد و بهجای کم کردن حجم و تقلب قیمت را بالاتر میبرد تا کیفیت را حفظ کند. بسیارند تولیدکنندگان حرفهای محتوا که این روزها بیکارند.
بحران اقتصادی میتواند بر همهچیز اثر بگذارد. همانطور که با ساندویچ بمبی سلامتمان را به خطر میاندازیم با محتوای بمبی هم ذهن و روحمان در معرض تهدید است. این بمبها خطرناکند.