میخواهم این متن رو با یک سوال از شما شروع کنم؟ آیا همه اساتید دانشگاه تهران خوب هستند یا همه اساتید دانشگاه تهران بد هستند؟
اگر به بهترین دانشگاههای جهان مثل MIT یا هاروارد نیز نظری بیندازیم قطعا دانشجوهایی پیدا وجود دارندکه از نحوه تدریس برخی اساتید ناراضی هستند. پس هیچوقت نمیتوان ذکر کرد که اساتید مطلقا خوب هستند یا اساتید مطلقا بد هستند.
پس تکلیف ما دانشجویان در این میان چه می شود؟
آیا تا این زمان به جایگاهی که در آن ایستادهایم نظری انداختهایم یا به آن فکر کردهایم؟
به نظر من خودمان نمیتوانیم قضاوت درستی از این جایگاه داشته باشیم پس بهتر است یک نظری به دوستان و اقوام خود بندازیم و ببینیم آن ها با چه دیدگاهی به ما نگاه میکنند؟ آن وقت است که میفهمیم چند نفر از آن ها آرزو دارند در دانشگاه تهران درس بخوانند. نام اساتید ما بر زبان آن هاست و حسرت بودن در چنین دانشگاهی را میخورند. همه آنها در ذهنشان دانشگاه تهران را مهد علم در ایران میدانند و با نگاهی غرور آمیز نسبت به کشورشان از جلوی سردر آن رد میشوند.
حال وظیفه ما نسبت به این جایگاه و صندلیها چیست؟
البته من به این صندلی ها میگویم سکوهای پرش. بسیار کسانی که از روی همین صندلیها به جایگاههای بزرگی در کشور رسیدهاند. چه بسیار شاعران و سیاستمداران و هنرمندان بزرگی که از این دانشگاه فارغ التحصیل شده اند و ما هم اکنون میتوانیم اسامی آنها را در لیست مفاخر دانشگاه مشاهده کنیم.
اما حالا که ما به این سکوهای پرش رسیدهایم چه اقداماتی باید انجام دهیم؟ آیا باید صرفا به اساتید تکیه کنیم و هر آنچه آن ها درس خواهند داد را بیاموزیم و بس؟ آیا نباید مطالعات شخصی خود را در زمینههای رشته تحصیلی خودمان بالا ببریم؟ آیا نباید به تحقیق و پژوهش در زمینههای مرتبط بپردازیم؟
طبق تحقیقات، دانشگاه و اساتید تنها ۴۰ درصد از آنچه ما در آینده شغلی و کاریمان نیاز داریم را به ما اعطا میکنند و بقیه آن را باید با مطالعه و تجربههای شخصی خود و در حقیقت تلاش مضاعف کسب کنیم.
پس بیاییم توقعمان را از خودمان افزایش دهیم تا به پیشرفت و تعالی خودمان فکر کنیم.
حسین جرأت - ورودی 99 مهندسی صنایع