يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ
ایران قوی:
فارغ از جبهه و اندیشه سیاسی و سطح اطلاعات و آگاهی، آیا همگی ما میهندوستان به دنبال چیزی جز ایران قوی هستیم؟ این مسئله به قدری واضح و مسلم است که هنگام برخورد با رخدادهای مختلف بیان نمیشود! حالا این ایران قوی چیست؟ کجاست؟ بیتردید هر کس فرضیاتی برای جواب این سوال دارد؛ اما آیا همه ما به دنبال یک ایران قوی واحد هستیم؟ تعریف هر کدام از ما در مورد این مفهوم یکسان است؟ اختلاف نظرات هنگام تصمیم گیری نشان از منفی بودن جواب این پرسش دارد. پس دوباره بپرسیم، ایران قوی حقیقتا چیست؟
در پارادایم تحمیل شده، ایران قوی باید دیگر کشورها را وابسته اقتصادی خود کند؛ قدرتمندترین تجهیزات نظامی را در دست داشته باشد؛ حرف آخر در مجامع بینالمللی متعلق به دولت او باشد و... اما آیا این همان چیزی است که حکومت اسلامی میخواهد؟ قدرت برای حکومت اسلامی اینگونه تعریف میشود؟
مطابق با آموزههای اسلامی، قرآن و عترت، حرکت ما نباید جهتی به جز حق به خود بگیرد. وقتی که بدانیم قدرت واقعی در اختیار خداوند است و خداوند در کنار حقطلبان، تصوراتمان نسبت به ایران قوی هم تغییر میکند. هنگامی که ما در مقابل خدا باشیم و نه در کنار او، با کدام بمب و موشک احساس قدرت خواهیم کرد؟
برای لمس بیشتر این جنس از قدرت کافی است چند صفحهای از کتاب تاریخ را ورق بزنیم. کمی عقبتر، انفجار نوری از جنس حقیقت جلب توجه میکند. زمانی که قلم ترسیم قدرت جهانی در دستان غرب بود؛ زمانی که همه ایمان داشتند-و نه فقط گمان و اندیشه- که ایرانی ضعیف زاده شده و ضعیف میمیرد؛ در این هنگام مردی آمد از فراسوی باور ما... آن روح قدرتمند و حقجو، تیشه بر ریشه شرک زد و شکوه کاذب کوه قدرت را مقابل چشمان جهانیان در هم شکست.
و روحالله چه نام زیبایی است، برای کسی که روح قدرتمند او پشتوانهای جز الله ندارد. امام خمینی(ره) پا روی طاغوت باطل گذاشت و با حقطلبی خود چهارچوب جدیدی به دنیا معرفی کرد. مطابق با دیدگاهی که پیش از این حاکم بود، فردی مثل او نهایت ضعف و ناتوانی به شمار میرفت در حالی که ناگهان معادلات بهم خوردند و قدرتش لرزه انداخت بر اندام قدرتمندان!
تهدید این چهارچوب جدید به قدری بود که جنگی -به واقع صد در مقابل یک- به ایران ما تحمیل شد؛ بلکه فریاد حقطلبی را در نطفه خفه کنند. مقابل چشمان ناباوران نتیجه عکس حاصل گشت؛ حقیقتجویی در حالی بر هزاران بمب و موشک فائق آمد که جز معدودی مهمات در دست خود هیچ نداشت. حتی توفان تحریمهای همهجانبه در برابر تولد حکومتی نوپا موجب کور یا کمسو شدن نور حقیقت نشد و قدرت جدید ایران قوی را در چشم جهانیان منعکس کرد.
چند صفحه دیگر ورق میزنیم و عبارت محور مقاومت خودنمایی میکند. به ظاهر قدرتمندان، برای یمن برنامههایی دارند و همه سقوط این کشور را نزدیک میبینند. اما انگار یمن به هشت سال نیاز داشت تا همه را انگشت به دهان بگذارد! این همه بمب و تورم و گرسنگی با مردم این کشور چهها که نکرد؛ اما یمن نه تنها هنوز سرپا ایستاده بلکه به راحتی منافع استکبار را تهدید میکند.
در منطقه و حتی دنیا، تنها جایی که میتوان شرایطش را از یمن سختتر دانست مسلماً غزه مظلوم است. نواری که منفجر شد، نه صرفا با تسلیحات نظامی، بلکه با جور و ظلم و ستم! سالها است رژیم غاصب صهیونیستی سودای حذف ملت فلسطین را در سر میپروراند و حالا به نقطهای رسیده که کشتار بیرحمانهاش از هیچکس پوشیده نیست. پرده بازیهای رسانهای هر چقدر هم گسترده باشد نمیتواند این همه خون ریخته را پنهان نگهدارد. در حالی که این رژیم با همه این خونها هنوز حس ناتوانی میکند؛ در حقیقت ناتوان هم مینماید!
چرا هنوز ایستادهاند؟ این سوال بزرگی است که در تورق این چند صفحه برای هر خوانندهای مطرح میشود. اینها مگر ضعیف نبودند؟ پس قدرتمندان چطور پیروز نشدند؟ اصلا قوی واقعی چه کسی است؟ این پرسشها به آهستگی باورها را تغییر میدهند. توازن قدرت در دنیا بههم میخورد و تصویر جدید، این بار به دست حقطلبان شکل میگیرد...
با این تعریف نو میتوان نظام قدرت حاکم بر جهان را با پتکی مانند محور مقاومت در هم شکاند و تصویر تازهای از ترسیم قدرت واقعی نشان داد. تبعا ایران قوی باید در راس این تصویر یعنی نزدیک ترین حالت به یاری خداوند باشد. در این قالب جدید، عناوین چهارچوب قبلی صرفا ابزاری دیده میشوند برای یاری خدا و در صورت نبود هر کدام، این یاری دشوارتر یا محدودتر خواهد شد. با این حال حقطلبی واقعی در جهانی که حق و باطل معادل ضعیف و قوی شمرده میشوند، بیشک اصلی ترین مولفه قدرت است!
حالا مقصود برای ما شفافتر است، اما چطور این مهم را رقم زنیم؟ ایران قوی بدون مردم قوی ممکن نیست. پشتوانه قدرتمندی به نام جمهوریت برای رسیدن به هدف لازم است. 15 خرداد، 17 شهریور، 9 دی و 22 بهمن ها، هزار و سیصد و اندی سال شمرده میشدند و میگذشتند؛ اما زمانی در میان روزمرگی تقویم شکوفه زدند و در یاد ماندند، که حضور بیسابقه ملت و مردم در آنها رقم خورد.
حال یک کشتی را فرض کنید، عظیم و سرشار از مسافر! هرچند همه مسافران یک ساحل را به عنوان مقصد انتخاب کرده باشند اما راه درست را نمیدانند. پس با وجود این ملت قوی، کشور ما اگر بخواهد در مسیر ایران قوی قرار گیرد چه باید بکند؟ همه آشنای اسطرلاب و اخترشناس نیستند. همان اندک تعدادی که باد سهیل و هوای تموز یا خوشه پروین و ستاره قطبی را از هم تشخیص میدهند؛ اگر همزمان دست به هدایت کشتی برند، آشپز چندتا میشود و آش یا شور یا بینمک، درنتیجه یحتمل کشتی مدتها به دور خود خواهد چرخید اگر غرق نشود. با این تفاسیر باید از بین این کارآزمودگان یک نفر اصلح انتخاب و سکان کشتی به او سپرده شود.
این کشتی پرجمعیت و غولپیکر ممکن است با کوچکترین اشتباه سکاندار، فرسنگها از مقصد خود فاصله گرفته چه بسا در ساحلی اشتباه پهلو بگیرد؛ چه رسد به خطاهای بزرگتر! پس با وجود این مردم، تعیین سکاندار قوی بیش از پیش اهمیت پیدا میکند. کسی که با قطبنمای حقطلبی و مقصد حقیقی غریبه نیست و نه تنها گردابها و توفانها را به خوبی میشناسدد، بلکه برای شرایط مختلف آماده است. سکاندار کشتی ما دل دریا دارد و دل را به دریا میزند. جدای از همه اینها، گوش و دلش هم گره خورده به سخن ناخدای حکیم!
مانند هر ملت دیگر برای اینکه این کشتی به قوت خود در این اقیانوس پهناور و پرخطر پیش رود، به سکانداری با عنوان «رئیس جمهور» لازم دارد که قدرتش، برآمده از پشتوانه جمهوریت است. این ماییم که با یک انتخاب قوی از میان داوطلبان حاضر رئیسجهور خود را بر میگزینیم و همین نقطه اثر بزرگی است برای تحقق ایران قوی. رئیسجمهور ضعیف را چه کسی دوست خواهد داشت؟
حمیدرضا حمیدی
مهندسی مکانیک ۱۴۰۲