برای ارزیابی و بررسی آموزش مجازی دانشگاه سراغ نظرات دانشجوها رفتیم. در نظرسنجی نشریه نبض در همین زمینه 688 نفر شرکت کردند که تنها 26 نفر از تحصیلات تکمیلی و بقیه دانشجویان کارشناسی بودند. این نظرسنجی مختص دانشجویان دانشکده فنی بود و دانشجوهای مکانیک با 17 درصد و بعد از آن دانشکده های برق و شیمی بیشترین حضور را در نظرسنجی داشتند.
در این یک ماهی که از شروع آموزش مجازی میگذرد، اساتید با روشهای متفاوتی کار آموزش را پیش بردهاند. البته بودند اساتیدی که فعلا کنار کشیدهاند تا تکلیف کرونا مشخص شود. 33 درصد دروس تئوری فعلا تعطیل شدهاند. دانشکدههای معدن، نقشهبرداری و پلیمر بیشترین درصد توقف روند آموزشی را داشتهاند و در دانشکدههای برق و کامپیوتر حدود 85 درصد کلاسهای درس به روشهای مختلف ادامه پیدا کردهاند. این آمار حاکی از این است که هنوز دانشگاه برنامه دقیقی برای عبور از این بحران ندارد و جای خالی یک برنامه منظم برای ارائه یکپارچه همهی دروس به شدت احساس میشود.

استادان مختلف متناسب با درس، علاقه، حال و حوصله و... به شیوههای مختلف سعی کردند تدریس مجازی را پیش ببرند. کلاسهای آنلاین سهم 40 درصدی از آموزش را داشتهاند. ارسال فیلمهای آموزشی و ارسال جزوه و اسلاید با صوت و بدون صوت دیگر روشهای پرکاربرد اساتید برای تدریس هستند. البته ذائقه دانشجوها کمی فرق دارد و 43 درصد آنها ارسال ویدئو آموزشی توسط استاد را بیشتر میپسندند. ارسال جزوه و اسلاید همراه با صوت و کلاس آنلاین هم رتبههای بعدی را داشتند. البته 33 درصد دانشجوها با هیچ کدام از روشهای فعلی اساتید موافق نیستند.

از دانشجوها پرسیدیم که «بازدهی کلاسهای آنلاین نسبت به کلاسهای حضوری چگونه است؟». بیش از 65 درصد شرکتکنندگان در این نظرسنجی بیان کردند که کلا سهای آنلاین کیفیت کمتری دارند. 23 درصد هر دو کلاس را دارای یک میزان بازدهی میدانستند و فقط 11 درصد گفتند بازدهی این کلاسها بالاتر است. معدنیها هیچ دل خوشی از کلاسهای آنلاین ندارند و حتی یک نفر هم بازدهی بیشتر یا مساوی برای کلاس آنلاین قائل نیست. بعد از آنها مهندسین شیمی هستند که نارضایتی بالایی دارند. کامپیوتریها اما بیشترین درصد رضایت از کلاسهای آنلاین را دارند که خیلی هم دور از انتظار نیست!

در مقیاس 6 نمرهای سامانه (0 تا 5)، مجموعهی آموزش مجازی دانشگاه، نمره 1.34 گرفته است که حاکی از عدم رضایت جدی دانشجوهاست. آموزش مجازی هنوز تا سطحی که دانشجوها انتظار دارند خیلی فاصله دارد. شاید هم ما کمی پر توقع هستیم ولی قطعا مسئولین دانشگاه وظیفه سنگینی را برای بهبود این وضعیت و مدیریت بهتر آن دارند.
