هارداسان

درست یک سال پیش بود. آن روز خیلی خوب در خاطرم مانده. اولین خبر را دزدکی و از بالای گوشی دوستم خواندم. برادرش پیام می‌داد. نوشته بود دیگر امیدی نیست. گیج شده بودم. اول در کانال های تلگرامی هم خبری نبود، اما پس از مدتی بالاخره شروع شد. اخبار ضد و نقیض همه جا را پر کرده بود. حرف ها و پچ پچ ها آرام آرام از فضای مجازی به واقعی رسید. یکی میگفت فرود سخت، یکی می گفت هنوز مشخص نیست و… اما آن پیامک کوتاه و صامت، مدام در سرم فریاد می کشید. خیلی رنج آور است که معمولا بسیار دیر قطع امید می کنم…

گفتم: آه از آن بالگرد، چه پرواز بی فرود و غم انگیزی! گفت: این پرواز بود که قلب ها را فرودگاه کرد. گفتم: امان از آن توده مه بالا رونده، همه چیز تیره و تار شد! گفت: بعد از آن مه بود که همه دیدند چه کسی پرواز کرد. گفتم: لعنت بر آن صخره ساکن میان راه! گفت: آن صخره بود که بسیاری را بی قرار کرد! گفتم: آن جنگل سرشار از حیات چه دردناک جان عزیز ما گرفت! گفت: نه! آن جنگل عجیب "شهدا زنده اند" را معنا کرد. گفتم: بله، مرگ سهم کسی است که از آن می هراسند! گفت: هراس؟ برای کسی که پر و بال باز کرد؟ گفتم: آخر چرا پر و بال من بسته اند؟ گفت: آن سبک بار بود که بی بالگرد پرواز کرد. گفتم: خستگی در کمین نشسته راهبر و راهزن را امانی نیست. گفت: مرد عاشق خستگی را خسته کرد. گفتم: چشمه عشق ما سال ها است خشکیده است. گفت: این عشق بود که او را خادم الخدام کرد…

آن رفیق دیرین چقدر دقیق می گفت. ما که اهل زمین و درگیر زمانیم، ثروت ها و قدرت ها می شوند سوخت و عامل حرکتمان. اما برای پرواز، تنها عشق کافی است! عشقی که پر و بال می بخشد و خادم الخدام می سازد. ولایت را بالای سر می گستراند و اطاعت را به عصایی در دست بدل می سازد. این خادم الخدام یعنی چه؟ یعنی چه ضامن آهو باشد چه مسترزقین او، تفاوتی نمی کند. هر چه در توان داری هزینه کن تا خدمت کنی. گاهی تردید می کنم که نکند هیچکس معنی خستگی را به او یاد نداده باشد! چطور یک مرد با این واژه چنین غریبه بود؟

گفتم: یافتم که من همان اهل زمینم. اما سهم او از قدرت و ثروت چه می شود؟ گفت: افساری بر گردنش نیست که این سو و آن کشند. این آزادگی بود که او تصویر کرد. گفتم: ای رفیق! چه بسیار مواقعی که می بینم سوخت حرکتم، همین ثروت ها و قدرت ها است و می پرسم پس او و امثال او، چطور حرکت می کنند؟ و آن هم به غایت شتابان! گفت: آن چه او را معشق که سوخت، حرکت را شتابان کرد! گفتم: پس این همه موانع چه می شوند؟ تیزی نیش و کنایه ها بسیار است. گفت: این صبر بود که شبیه سیل مسیر را هموار کرد.

گفتم: خستگی در کمین نشسته است. راهبر و راهزن را امانی نیست. گفت: مرد عاشق خستگی را خسته کرد. گفتم: این عشق خالص از کجا می جوشد آخر ای رفیق؟ چشمه ما سال ها است خشکیده است! گفت: ای بی خبر! همین عشق بود که او را خادم الخدام کرد. گفتم: خادم الخدامی که او باشد چه نام لایقی است. سال ها خدمتش را دیده‌ایم. گفت: تو چه می‌دانی که او در پشت صحنه چه خدمت ها کرد! گفتم: او درمیان مردم و از دل آنان بود.