ویرگول
ورودثبت نام
نشریه نبض
نشریه نبضنبض دانشگاه در دستانت! |دانشگاه تهران، دانشکدگان فنی، بسیج دانشجویی
نشریه نبض
نشریه نبض
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

روایت دانشگاه، شنبه ۷ آبان ۱۴۰۱

پرده دوم: تجمع پس از ناهار

ساعت ۱۴: پس از ناهار، جمعیت معترض جلوی سلف ابتدا با شعار «دانشجوی باغیرت، حمایت حمایت» جمعیت را دعوت به همراهی با خودشان می‌کنند و سپس با شعار «زن، زندگی، آزادی» و «چهلم مهسا شده، کمر نظام تا شده» از سلف به سمت سردر روانه می‌شوند. دسته‌ی عزاداری اما از پیش جلوی سردر قرار دارند و با تکان‌دادن پرچم‌های ایران و امام حسین ع ندای الله‌اکبر سر می‌دهند.

پس از رسیدن جمعیت معترض، دو گروه مقابل هم قرار می‌گیرند و شعارها ردوبدل می‌شود. برخلاف دفعه قبل که دسته عزادار با نزدیک شدن به سردر با فاصله از گروه جلوی سر در ایستاده بود که درگیری پیش نیاید، جمع معترضین اما چنان جلو می آیند که مماس با عزاداران می‌شوند و درگیری اتفاق می‌افتد که با تشکیل دو صف از هر گروه که پشت به پشت هم قرار گرفته‌اند از درگیری بیشتر جلوگیری می‌شود.

ساعت ۱۴:۳۰: معترضان به هر فردی از طرف مقابل که صرفا گوشی دست گرفته باشد مظنون می‌شوند و او را متهم می‌کنند اما خودشان مکررا از صورت بچه‌های سمت سردر عکس می‌گیرند. عکس‌هایی که شب در کانال‌ها و گروه‌های مختلف پخش می‌کنند، اطلاعاتشان را فاش می‌کنند، می‌گویند ریموو کنید، اگر دیدید چنین و چنان کنید! فحش‌های رکیک می‌دهند و نهایتا قهرکنان اعلام می‌کنند دیگر با اینها ارتباط نداشته باشید. حال آن‌که خود جرئت ندارند صرف حرف‌ها، شعارها و فحش‌هایی که برای چندین ساعت در روز تجمع سر داده‌اند را عیناً برای همگان منتشر و روایت کنند.

ساعت ۱۵: شعارها همچنان ردوبدل می‌شوند، هیچ‌کدام از طرفین قصدی برای دست کشیدن از تجمعشان ندارند. معترضین که ره صدساله دوستانشان در پردیس مرکزی را یک‌شبه طی کرده‌اند، بطری‌های پر از آب و ساندیس‌های خورده‌شده‌ی خودشان را به سمت جمعیت سمت سردر پرتاب می‌کنند. مامورین حراست اطراف سردر جمع شده‌اند و فقط نظاره‌گر هستند، جمعیت عظیم و قابل توجهی از دانشجوها، کارکنان و اساتید هم روبه‌روی ساختمان مرکزی تقابل را مشاهده می‌کنند و عده‌ی قابل‌توجهی از معترضین که با این رفتارهای خشن موافق نیستند دیگر خودشان را از جمعیت جدا کرده‌اند و صرفا در کنار آن‌ها تماشا می‌کنند.

ساعت ۱۵:۳۰: استاد اسدپور، استاد یزدانی، استاد مهاجرزاده، استاد نیلی از دانشکده برق و کامپیوتر بین دانشجوها دیده می‌شوند. برخی از آن‌ا سعی می‌کنند با دانشجویان صحبت کنند تا تشنج کم شده و تجمع تمام شود. گروه دوم در حضور اساتید هم به از گفتن فحش‌های جنسی و رکیک دست برنمی‌دارد و با دست‌زدن سعی می‌کند شعارهای حیدر حیدر و الله‌اکبر عزاداران را خاموش کنند که با جواب «حرمت استادامونو شکستن، فحش میدن و میزنن و میرقصن» مواجه می‌شوند.

ساعت ۱۶: گروه دوم که بعد از رفتارهای خشنشان از تعدادشان کم شده و به تماشاگران افزوده شده، خسته شده و می‌نشینند و با خواندن «سرود زن» ادامه می‌دهند. گروه عزاداران اما همچنان ایستاده است و با برافراشتن پرچم‌ها، نوحه‌هایی برای شهدای شیراز و شعر «ای ایران ای مرز پرگهر» می‌خواند. اما پس از آن دوباره شعارها شروع می‌شود. یکی از میان جمعیت حالش بد شده، فشارش می‌افتد. به سرعت او را به سمت ساختمان مرکزی می‌برند تا کمک‌های اولیه صورت بگیرد.

ساعت ۱۶:۱۵: معترضین به مادر دانشجوها توهین می‌کنند. دوتا از دانشجویانی که عقب صف عزاداران ایستاده‌اند بعد از ادامه فحاشی‌ها عصبانی می‌شوند. باقی عزاداران سعی می‌کنند آن‌ها را آرام کنند. در همین نه تنها حین هتاکی از طرف مقابل جدی‌تر شده که حالا سنگ و سنگ‌ریزه هم به اقلام پرتابی پیشین اضافه می‌شود. دکتر وجهی و اساتید هنوز بین دانشجویان قرار دارند، صحبت‌های او برای دعوت به پایان تجمع هیچ تاثیری نمی‌گذارد. دکتر نیلی پیشنهاد می‌دهد زنجیره‌ای از حراست و اساتید تشکیل شود تا بچه‌ها بدون‌نگرانی و درگیری از دانشگاه خارج شوند. اما گروه معترضین حاضر به خروج نیستند و کار به نتیجه‌ای نمی‌رسد.

ساعت ۱۶:۴۰: هوا کم‌کم تاریک می‌شود، قریب به ۶ ساعت است که تجمع به طول انجامیده، چیزی که در دانشگاه تقریبا بی‌سابقه بوده است. حالا معترضین دوباره ایستاده‌اند، چپ‌وراست انگشتشان را با فحاشی در هوا تکان می‌دهند. در جواب «آزادیه شعارتون/فحاشی افتخارتون» می‌شنوند. هرچه می‌گذرد خشونت معترضین هتاک بیشتر شده و سنگ‌ها درشت‌ودرشت‌تر و لبه‌های آن‌ها تیز و تیزتر می‌شود. سنگ درشتی در این میان سر یکی از عزاداران را زخمی و خون‌آلود می‌کند، بطری هایی پر از آب محکم به چشم چند نفر دیگر از عزاداران می‌خورد، عینک فردی زیر دست و پا خرد می‌شود و دسته‌اش می‌شکند، سنگ های ریز و درشت به صورت بچه‌ها کوبیده می‌شود. در عوض این همه وقاحت صدای «به اسم زن می‌زنند، می‌شکنند، می‌کشند»، «دانشجو ادبت کو»، «کی بهتون ادب داد؟/حیا کنید از استاد»، «هنجارشکن حیا کن/دانشگاهو رها کن» بلند می‌شود. در مقابل این همه بی‌حرمتی یک نفر در پاسخ بطری خالی پرت می‌کند که از طرف جمعیت عزادار با او به تندی برخورد می‌شود و او را عقب می‌کشند، که به هیچ وجه مانند خودشان مقابله نکن.

ساعت ۱۷: دوباره گفت‌وگوها شکل می‌گیرد. ظاهرا طرفین به توافق رسیده‌اند که تجمع تمام شود، در حد فاصل بین دوجمع عده‌ای از عزاداران و عده‌ای از معترضین مشغول صحبت هستند. پس از حدود یک ربع نهایتا توافق می‌شود که صفی برای جلوگیری از درگیری مجدد دانشجویان تشکیل شود و هرکس که قصد خروج از دانشگاه را دارد عبور کند. صف شکل می‌گیرد اما یکی از لیدرهای معترضین جلو آمده و می‌گوید بچه‌های ما در حال متفرق‌شدن هستند و نیازی به صف نیست. بعد از این اتفاق تجمعات پایین می‌یابد و گروه دوم با دست‌زدن و گروه اول با فرستادن صلواتی پایان تجمع را اعلام می‌کنند و افراد کم‌کم خارج یا متفرق می‌شوند.

ادامه دارد...


امام حسیندانشگاهگروهجمعیت
۱
۰
نشریه نبض
نشریه نبض
نبض دانشگاه در دستانت! |دانشگاه تهران، دانشکدگان فنی، بسیج دانشجویی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید