هفتم تيرماه سال 60، سالگرد ترور شهيد بهشتي و 72 نفر از اعضاي حزب جمهوري اسلامي به دست مجاهدين خلق(!) است.
يک متفکر بزرگ که امام خميني در موردش مي‌گويد: «يک ملت بود» و رهبري مي‌گويد استوانه و ستوني محکم بود. همراه او 72 نفر از پاي کارترين افراد نظام نوپاي شکل گرفته هم شهيد مي‌شوند.
درست يک روز قبل يعني ششم تيرماه 60، امام جمعه‌ي وقت تهران، آيت الله خامنه‌اي ترور مي‌شود که البته نافرجام باقي مي‌ماند. صحنه‌ي اتفاق صحنه‌ي عجيبي است. ضبط صوتي که بمب را در آن قرار داده اند که منفجر مي‌شود، يک لحظه بهت و سکوت؛ بعد فرياد الله اکبر است که فضا را پر مي‌کند.
تقريبا يک هفته قبل از اين اتفاقات بني صدر، رييس جمهور بي‌کفايت و خائن وقت، حکم عزل از مجلس گرفته و عملا دولت مستقر و باثباتي در صحنه سياسي کشوري که در حال جنگ با نيمي از دنياست وجود ندارد.
قريب به 10 ماه از آغاز جنگ تحميلي گذشته و عراق پيش‌روي زيادي کرده، شهرها يکي پس از ديگري اشغال شده و گرد غم روي مناطق غربي که درگير با تجزيه‌طلب‌ها بوده‌اند و مناطق جنوب غرب کشور که عملا با دست خالي با ارتش تا بن‌دندان مسلح صدام مي‌جنگد، نشسته است. هر روز ده‌ها نفر در مرزها و جبهه‌ها، شهيد و جانباز و اسير مي‌شوند.
داخل کشور اما اوضاع به مراتب بدتر است. تهران صحنه‌ي جنگ داخلي است. ترور داستان هر روز کف خيابان است. [مثلا ] مجاهديني که تا ديروز رئيس جمهور محبوب‌شان سر کار بوده و راهپيمايي‌هاي چند ده هزار نفري‌شان توي شهرها بويژه تهران معروف بوده، امروز و با از دست دادن حامي اصلي‌شان، دست به ترور همين خلق و ملت مي‌زنند. يکي با تفنگ، آن يکي با نارنجک، ديگري با تيغ موکت‌بري، يکي ...
کمتر از دو ماه بعد رئيس جمهور جديد و نخست وزيرش با هم ترور مي‌شوند. شوک سياسي سنگين يکي پس از ديگري.
به يک ماه نرسيده ماجراي سقوط تلخ هواپيما و شهادت تعدادي از فرماندهان بزرگ جنگ رخ مي‌دهد.
در اين 3 ماه، اتفاقي نمانده که رخ نداده باشد. بزرگان سياست و امنيت يکي پس از ديگري شهيد مي‌شوند. مردم کف خيابان شهيد مي‌شوند. مبارزين در جبهه ها شهيد مي‌شوند. شهرهاي مرزي سقوط مي‌کنند. قيمت‌ها بالا و بالاتر مي‌رود ...
در اوج تمام اين اتفاقات واکنش امام چيست!؟
در نامه‌ها و پيغام‌ها و سخنراني هاي پس از اين ترورها و شهادت‌ها يک حرف دارد:
اين ملت براي خدا قيام کرده، هرچقدر بکشيد دلسرد نمي‌شود، که يکي ديگر هم جاي خالي آنها را پر مي‌کند!
7 سال ديگر را کشور در اين چنين التهابي و حتي بدتر، از سر مي‌گذراند... روزهايي که دست خالي در برابر تمام دنيا ايستاد...
روزهايي که دشمني همه جانبه، سرزميني را مي‌کوبيد که خسته از هزاران سال ظلم و خشم، مي‌رفت تا اين بار خودش روي پاهاي خودش با مردم خودش براي خودش تصميم بگيرد؛ دشمني که راه به جايي نمي‌برد؛ اين کشور روزهاي سختي را به سلامت پشت سر گذاشت که تاريخ هرگز نديده بوده از پسش ملتي زنده بماند؛ [چطور؟]
روزهاي سختي که تيرماه امسال، دقيقا 41 سال بعد از آن زمانه‌ي مه آلود، همان آقاي خامنه اي در ديدارش با اعضاي قوه قضائيه از آن ها ياد مي‌کند و آخرش مي‌گويد:
[ ... ما در سال 60، در مقابل اين همه حادثه و شدّت عمل توانستيم روي پاي خودمان بِايستيم و دشمن را نااميد کنيم، امروز هم مي‌توانيم؛ خداي سال 60، همان خداي امسال است؛ خداي دوران‌هاي سختي و دوران‌هاي گوناگون يکي است، همه‌ي سنّت‌هاي الهي هم سر جايش است ... ]
[داستان چيست؟] کشور در تب و خون مي‌سوزد اما ملت ادامه مي‌دهد. چه چيزي را در پس اين صحنه ها مي‌بيند که در سخت-ترين روزهاي ممکن، در اوج هجمه و حمله و ترور و جنگ و درد، باز هم عقب نمي‌کشد، ادامه مي‌دهد، ايران را مي‌سازد و از راهش برنمي‌گردد؟ چطور اين همه اتفاق باعث نمي‌شود از حرکت بايستد؟
جوابش را آنجايي مي‌شود يافت که بفهميم زماني اين اتفاقات باعث توقف نمي‌شود که باور داشته باشيم تمامشش چيده شده تا نگاه ها از صحنه ي جنگ واقعي برگردد؛ همه اش براي اين است که آنقدر مسئله هاي ريز و درشت ايجاد کنند تا فراموش شود اصلا از اول براي چه اين نبرد آغاز شده‌است!
اين مي‌شود که آشوب‌هاي دو ماه گذشته هم در همين پازل تحليل و معنا مي‌شود. اغتشاشاتِ پسِ اعتراضات آبان 98 هم، و 96 هم ...
جواب آن سوال، در سخنراني آذرماه امسال رهبري است، آنجا که مي‌گويند:
« صحنه‌ي اين کارزار عظيم کجا است، مسئله کجا است؟ مسئله، مسئله‌ي چند نفر ضدّانقلاب در داخل کشور نيست ... ميدان چهار نفر اغتشاشگرِ داخلِ خيابان نيست ... درگيري با استکبار جهاني ... درگيري اصلي آنجا است؛ حالا با اين‌ها ]اغتشاشگران[ هم برخورد مي‌کنند امّا دشمن اصلي آنجا است، درگيري اصلي آنجاست. اين چهار نفر [اغتشاشگر] يا غافلند يا جاهلند يا بي‌اطّلاعند يا تحليل بد به آنها داده شده يا تعدادي هم مزدورند؛ دشمن اصلي آنجا است،
مبارزه‌ي اصلي آنجاست ....»
