
در 40 روز گذشته، تصاویر مخابره شده از نوار غزه، مردم سراسر جهان را در حالت انفجار قرار داده است. غرق شدن در دروغها، پروپاگاندا و موجهای تطهیرکننده رژیم صهیونیستی برای هر وجدان ذرهای بیدار دیگر ممکن نیست. به همین علت در سرتاسر جهان و به ویژه اروپا، با وجود ممانعت دولتهای غربی در اشکال مختلف -که تصاویر برخورد خشن پلیس و ایجاد انواع محدودیتهای تحصیلی و شغلی برای معترضین از آشکارترین آنهاست- تجمعهای حمایتی از مردم فلسطین برگزار میشود و روزبهروز بر تعداد جمعیت حاضر و خشم و خروش آن افزوده میشود.
در این بین میتوان از اعتراضات مردمی شنبه 11 نوامر در اروپا و به ویژه در لندن مثال زد، علیرغم اینکه پلیس رفتن به سمت سفارتهای آمریکا و اسرائیل را ممنوع کرده بود، جمعیت نزدیک به نیم میلیون نفر در تجمع، به سمت سفارتها سرازیر شده و با سر دادن شعار Palestine will be Free, from river to the sea، خواستار پایان یافتن آنی این جنون و جنایت شدند. یا ایرلندیها که در عرض 16 ساعت، با ارسال یکونیم میلیون ایمیل به نمایندگان پارلمان و سپس تجمع روبهروی پارلمان و سفارت اسرائیل، قاطعانه خواستار تحریم اقتصادی اسرائیل، صدور فراخوان رسمی برای آتشبس و اخراج سفرای اسرائیل از کشورهای اتحادیه اروپا شده اند.
این تحرکات حالا دیگر کاملا سروشکل یک مبارزه مدنی خستگیناپذیر، خودجوش و سردنشدنی به خود گرفته؛ یک روز پرفورمنس اعتراضی پرستاران و کارکنان در فیلادلفیا، روز دیگر توسط مسافران در راهآهن اسلو و فردایش در یک ورزشگاه در کویت. در نقطهای کارکنان و نمایندگان کمپین برنی سندرز -سناتور آمریکایی چپگرا- در حال دستگیر شدن روبهروی محل کارش جنایات و آلوده بودن دستهای او به خون فلسطینیان را فریاد میکشند و نقطهای دیگر دانشجویان سخنرانی نیکی هیلی در دانشگاه تگزاس را با فریادهای Haley Haley you can’t hide/ you signed up a genocide در هم میپیچند.
در این سوی جهان هم میتوان از حمایت مردمی اردنیها از فلسطین گفت؛ یک نمونهاش اتفاق بیسابقه و باشکوهی بود که در حرکت مردم اردن به سمت مرزها و پیوستن مردم عراق به آنها برای لبیک گویی به برادران و خواهرانشان در غزه شاهد بودیم. از این رخداد تصویری مسحورکننده با عنوان نماز وحدت منتشر شد؛ که در آن شیعه و سنی، شانهبهشانه هم، نزدیک مرز و آماده به اقامه نماز ایستادهاند.
نهایتا آن که سیل خشم ملتهای مسلمان، موج راهپیماییهای عظیم در قلب اروپا، اجتماعات پرشور دانشجویان و اصناف و صدور قطعنامه علیه جنگافروزی رژیم صهیونیستی در سازمان ملل و شورای امنیت، همه از یکپارچگی جهانی بر علیه رژیم صهیونیستی و یک بیداری جمعی حکایت دارد.
اما در کنار همه تجلیلها و تقدیرهایی که از این تحرکات جهانی در حمایت از فلسطین داریم، این پرسش جای تامل دارد که غرض و مطالبهی حرکتهای مختلف جهانی در حمایت از فلسطین مشخصا چیست؟ آیا این اغراض و مطالبهها یکسان است؟ و اینکه آیا یکی بودن این اغراض اهمیتی ندارد و صرف تشخیص ظالم و مظلوم، جنایتکار و بیگناه و دیده شدن و اکو شدن این واقعیت در سطح گسرده ولو با نیات و اهداف متفاوت مهم است؟
این پرسش هنگامی ضرورت خود را نشان میدهد که بدانیم حرکتها در هر زمینهای اگر ناظر به اغراض مشترک نباشند، در مطالبهگری متفاوت خواهند شد. و اگر در مطالبهگری متفاوت شوند، در مسیر تحقق اغرا ضشان از هم فاصله خواهند گرفت. و در نهایت آن غرضی تحقق مییابد که زور بیشتری (چه در گفتان، چه در میدان) داشته باشد؛ نه آن چه ما میخواهیم.
حال برای افکار عمومی که قرار است پشتوانه حرکات جهانی برای حمایت از فلسطین قرار بگیرد، چقدر درکی نزدیک به درک جبهه مقاومت از صحنه ایجاد شده است؟ چه نسبتی از این مردم، صحنه این جنگ را مرزبندی و نبرد بین حق و باطل میبینند؟ چقدر از این واکنشها صرفا عکسالعمل به رخداد جنایت است، ترحم و تقاضای پایان دادن به فجایع انسانی است و چقدر درک متفاوت و بالاتری از صرف وقوع جنایات جنگی و انسانی برای آنها حاصل شده است؟ و در نهایت چه چیز را از دولتهایشان مطالبه خواهند کرد؟
در واقع در این موقف، لابهلای شعارها، پلاکاردها و فریادها باید بیندیشیم مطالبهی ملتهای جهان از دولتهایشان برای ورود و انجام اقدام در این فاجعه از چه زاویه و با چه نگاهی است، از چه مبنایی نشئت گرفته و کدام تصمیم میتواند این ملتها را آرام کند؟ چه چیز این عطش را فرو خواهد نشاند؟
توقف جنگ و برقراری آتشبس؟ تشکیل دو دولت مستتقل با لوایح و نظارتهای سفت و سخت بینالمللی؟ یا مقاومت حداکثری تا حذف کامل رژیم آپارتاید صهیونیستی؟
پس مشخص است که در این نقطه احتمالا صرف تشخیص ظالم و مظلوم چیزی را حل نخواهد کرد؛ بلکه آنچه مهم است غرض این حمایت از مظلوم خواهد بود. اینکه تصور کنیم صرف کثرت و تکثیر روایت مظلومیتها و جنایات در جای جای جهان و بلندشدن صدا از آن موجب نفرت از ظالم و شکلگیری اراده برای متوق فکردن ظالم خواهد شد در افقی کوتاه درست است، اما فهم و حرکتی را برای افقهای بلند ایجاد نخواهد کرد.
برای مثال، نسبت قابل توجهی طوفانالاقصی را به اسم حمله حماس در 7 اکتبر محکوم میکنند، حق دفاع برای رژیم صهیونیستی قائلند و به نظرشان باید پاسخ داده میشد ولی بین مردم غزه و جبهه مقاومت خط آشکاری میکشند. از نظر اینان حماس و دیگر گروههای مقاومت نوچه و حلقهبهگوشان ایران هستند و تقاضایشان این است که در این بین غیرنظامیها تاوان پس ندهند و کشته نشوند و جنایت انسانی پایان یابد. در مقابل، دیدی است که این گروهها را نیروهای اصیل و مستقلی که به پا خاستهاند و تبدیل به جبه های برای تحقق اراده مردم کشورشان شدهاند میبیند.
سوال مهمی که بعد از فکر کردن به مسئله بالا باید پرسید آن است که ما چه تلاشی برای همسو کردن این انرژی و صدای بلندی که از گلوی میلیونها نفر در سرتاسر جهان به گوش میرسد -از لندن، رم یک «انتخاب» و «اراده» آگاهانه و شجاعانه است که سالهاست به سمت آن شتابان حرکت کردهاند، حال از به ثمررسیدن آن پیروزمندند و حاضرند در راهش با حلاوت مرگ را در آغوش کشند؟ چه زمان باید بازنمایی پرقدرت از مقاومت را شروع کنیم؟
درد بالاتر میگیرد وقتی بیندیشیم که در این برهه، صورتبندی رسای ما از مفهوم مقاومت و نه به سازش، چقدر میتوانست برای بیتابی و سرخوردگی فعلی مردم جهان نسخه علاج حقیقی درد باشد و قدمی برای هدایت آن به سمت مجرای حقیقیاش بردارد.

یا تحرکات مردمی ما -اگر پررنگ بودند و قوت داشتند- میتوانست دعوتی باشد از گروههای مختلف کنشگر مردمی و جوانان بیتاب شده خصوصا در اردن و دیگر کشورهای جهان عرب، تا با وجود سران خیانتکار و ترسوی خود نیروهای ملی مستقل آرمانخواه شکل دهند و نهایتا گستره جبهه مقاومت را در سرزمین و اقلیم خود تکمیل کنند.
حال اینجا باید پرسید که یک؛ کلان روایت فعلی ما از صحنه نبرد، از مقاومت و تصویری که از شکل ایستادن و حمایت از آرمان فلسطین میسازیم چیست؟
دو؛ این روایت و تصویر بالذات چقدر قابلیت مطرح شدن در سطح ملی و سپس جهانی را دارد؟
و سه؛ این روایت چقدر یارای آن دارد که با دیگر روایتهای حاضر فعلی -مانند جدا دیدن مردم و ارادهشان از گروههای مقاومت- معارضه کند و خود افقی جدید گشاید؟