
راستش را بخواهی، زدن حرف های بزرگ راحت است! روی کاغذ و در عالم آرمان و اندیشه و انتزاع آسیب شناسی کردن و نظریه پرداختن و خط کشیدن روی آنچه هست و ترسیم آنچه باید باشد، نه که کاری نداشته باشدها! اما خب... پای میدان که به میان میآید باید دید چند مرده حلاجیم و چند مرده حلاجند! آنجایی که کاغذ و مدادهای طراحیات را کنار میگذاری، بسم الله میگویی و میروی آن تغییری بشوی که از دنیا انتظار داری. و زیادند این دست آدمها! آدمهایی که رفتهاند -میروند- آن تغییری بشوند که از جهان میخواهند. آدمهایی که از بالا به کلان ماجرا نگاه میکنند، مسئلهها را پیدا میکنند، با همه ابعادش میشناسند و نقش خودشان را در مسیر حل مسئله پیدا میکنند. و در اینجا به سراغ یکی از این بزرگواران رفتهایم تا چندخطی را پای قصه ایشان باشیم. جناب آقای مهندس فرید نجات بخش، مدیرعامل فعلی شرکت دانشبنیان "بهیار صنعت"
+مسئله را باید یکمقدار ریشهایتر بررسی کرد. به هرحال هرکدام از ما برای هرکاری که میخوایم انجام بدیم نیاز به الگویی داریم و انسان فطرتا بر اساس الگوها حرکت میکند، و آن انتخاب الگوست که مسیر آینده فرد را تا حدودی واضح میکند. ما به لطف خدا در خانواده خودمان الگویی داشتیم. پدر ما خودشان پزشک بودند، جراح قلب و عروق بودند، حدود ۳۲ سال در هیئت علمی دانشگاه علومپزشکی خدمت کردند، در بیمارستانهای مختلف جراحی قلب انجام دادند و پستهای مدیریتی داشتند اما هرگز درطول ۳۲ سال خدمت مطب خصوصی نزدند. و نگاهشون به علم و داشتههایشان، نگاه با اولویت درآمدزایی نبود. نگاه خدمترسانی بود. که آن استعداد و ظرفیتی که خدا عطا کرده برای جامعه و مردم مورد استفاده قرار بگیرد. ما ایشان را میدیدیم به عنوان الگو.. زمان تاسیس شرکت ایشان در قید حیات بودند و توصیه ایشان این بود که اگر میخواهید خدمتی به مردم انجام بدهید، از مسیر کار تولیدی وارد شوید.
باز مسیر اول هم مسیر تجهیزات پزشکی و پیشنهادات مختلفی وجود داشت. نهایتا یکی از پزشکان مسئله جالبی را برای ما مطرح کرد. اینکه یک برانکاردی بود، تولید شرکت استرایکر آمریکا، با کاربری بسیار راحت و مزایای زیاد، در سطح کشور که تعدادش خیلی کم بود و قیمتش خیلی بالا. و فقط در بخشهای VIP استفاده میشد و خدای ناکرده اگه مسئولین مریض میشدند با این برانکاردها جابهجایشان میکردند! ما رفتیم حدود یکی دو سال روی این برانکارد کار کردیم و برانکاردی تولید شد با کیفیتی قابل رقابت، و قیمت بسیار پایین. این برانکارد به عنوان اولین محصول تولید شد و هنوز هم از محصولات پرفروش ماست و در بیمارستانها به عنوان "بنز بهیار" معروف است.
نگاه این بود. اینکه جایگاهی که داریم، استعداد و شرایطی که خدا در اختیار ما قرار داده باعث بدهکاری ماست. باعث طلبکاری ما نیست. ما چیزی از کسی طلبکار نیستیم. ما اتفاقا به خاطر اینکه در شرایطی قرار گرفتیم که خدا کمک کرده، یک ظرفیتی بوده، یک شناختی از حوزه تجهیزات پزشکی بوده، یک استعدادی بوده و درهرحال یک شرایطی فراهم شده. این باعث شد که ما احساس کنیم یک بدهیای داریم و باید این خدمت را به بهترین نحو انجام بدهیم. کل فلسفه شکلگیری این بوده و براساس نیازسنجیها محصولات اضافه شده و علوم و فناوری رفته بالا. یک واقعیتی هست، و آن اینکه که اگر یک کسبوکاری بخواهد با منطق شکل بگیرد و بخواهد تولید منطقی انجام بدهد، راه منطقی تولید افزایش علوم فناوریست. رقابت فقط زمانی میتواند یک رقابت بهینه باشد که شما گلوگاههای فناوری را در اختیار داشته باشی. و خودت بتوانی روی قسمتهایی که ارزش افزوده دارد کار کنی. البته زمانبر هست و بایستی صبر و حوصله هم در این حوزه باشد. ما گاها خیلی زود دنبال بازدهی هستیم و این هست که کارای اقتصادیمان غالبا شکست میخورد و با مشکل مواجه میشود.
- باتوجه به اینکه شرکت در فضای پزشکی و بهداشتی منحصر نشد و فضای کاریش را برای حل مشکلات دیگر کشور هم گسترش داد، به نظر میرسد شما نگاه متفاوتی به مسائل کشور و راهکارهای آنها دارید. به نظر شما راهکار کلی و شاکله اصلی تولید پاسخی که باید برای مسائل کلی کشور داشته باشیم چیست و نقش نهاد دانشگاه و دانشجوهای دغدغهمند در این پازل حل مسائل کجاست.
- شما به عنوان مدیرعامل شرکت دانشبنیان چقدر خودتان را موثر در فضای کشور و حل مشکلات کشور برای امورات حاکمیت میدانید و چقدر این نقش را در کشور دارای تاثیر میبینید؟ آیا این تاثیر کافیست یا باید از طرف برخی نهادها این تاثیر افزایش پیدا بکند؟ت شما میآیند و شاید خیلی نیاز نباشد که شما بگویید من باید بررسیهایی انجام بدهم تا آن کار اتفاق بیوفتد. در حقیقت اولش آن نگاهی است که عرض کردم. حالا چون شما در حوزههای مختلف میخواهید کار کنید، یکسری افراد دغدغهمند کنار شما جمع میشوند. افراد دغدغهمند هستند که باعث میشوند شما در حوزههای مختلف بتوانید همکار داشتهباشید و در حقیقت یک جاذبهای شکل میگیرد. در آن جاذبه شما میتوانید یک مقدار کار خودتان را گسترش بدهید.
-شما به عنوان مدیرعامل شرکت دانشبنیان چقدر خودتان را موثر در فضای کشور و حل مشکلات کشور برای امورات حاکمیت میدانید و چقدر این نقش را در کشور دارای تاثیر میبینید؟ آیا این تاثیر کافیست یا باید از طرف برخی نهادها این تاثیر افزایش پیدا بکند؟
هرکدام از ما نقشی داریم که میتواند خیلی تاثیرگذار باشد ، یک نگاه دوجانبه هست، از یک طرف بدانیم هیچی نیستیم و در حقیقت اصل قضیه کس دیگری هست و نتیجه دست خداست، و از یک طرف هم بدانیم که درحقیقت خودمان هم تاثیرگذار هستیم در این حوزه ها و نقش خودمان نقش بزرگی هست. حضرت علی یک حدیثی دارند که میفرمایند جامعه از بالا خراب میشود ولی از پایین درست میشود. این نقش تکتک افراد را خیلی خوب ارائه میدهد، ما در جامعه نباید معطل کسی باشیم که حالا حتما یک افرادی بیایند و اتفاقاتی بیوفتد و به دنبال آنها حرکت کنیم. ما در حقیقت مسیر حرکت و کار خودمون رو تک به تک انجام بدهیم و نقش خودمان را ایفا کنیم، مسئولین هم بالاخره وظایفی دارند که بتوانند ریلگذاری کنن که مسیر های حرکت راحت انجام شوند. منتها تجربه به ما نشان داده بدلیل ساختاری که در کشور وجود دارد معمولا مسئولین ما دچار روزمرگی میشوند.
باید باور داشته باشیم که ما در یک تمام عیار جنگ افتصادی هستیم. در جنگ اقتصادی هم مشابه جنگ نظامی باید ابتدا جایگاه خودمان را مشخص کنیم. و عواقبش را بپذیریم. گاهی اوقات دانشجوها میایند و میگویند مثلا فلان شرکت فلان کارها را انجام داده و ما هم دوست داریم چنین فعالیتی کنیم، و حواسشان نیست اینکه اگر ما میخواهیم مسئلهای حل کنیم و خط شکنی کنیم عواقب و عوارض زیادی دارد، شما در حقیقت رفتنت با خودت هست ولی برگشتنت با خودت نیست! وقتی که رفتی در این خط مقدم باید خیلی چیزها را قبول کرده باشی. اینکه فرماندهی را آنجا قبول کنی، اینکه مسئولیت و اختیار تناسب دارند و اگر کسی اختیاراتی میگیرد، معادلش مسئولیت بیشتر هست. هر فردی اول باید قبل از اینکه میخواهد ببیند در چه حوزهای میخواهد حضور داشته باشد، ببیند که آیا واقعا دانش بنیان خط مقدم جنگ اقتصادی هست. حوزه ایست که شما باید درش صبر داشته باشید، بتوانید با بقیه افراد کار کنید، روحیه همکاری داشته باشید، استقامت داشته باشید. و بعد از آن تازه اتفاقاتی میفتد که جایگاه شما یک مقدار تثبیت شود.
بالاخره یک شنا کردن خلاف جریان هست! بخصوص در کشوری که منابع خدادادی بسیار زیادی داری و به قولی همهمان "بچهپولداری" بزرگ شدیم. همیشه یک پول نفتی هست، پول معدنی هست، خاک، آب، هوا. همه اینها را نقد کردیم و استفاده کردیم و حواسمان نیست که این سرمایه بالاخره زمانی تمام میشود. در کشوری که نگاه به این شکل است خیلی سخت است که یک سری افراد تصمیم بگیرند خلاف جهات حرکت کنند. متنها قصه خوب قضیه اینجاست که درحقیقت آن تعداد کم خیلی مسئله نیست! و آن اتحادی که اتفاق میوفتد، آن چنگ زدن به ریسمان الهی که اتفاق میوفتد، افراد دغدغهمندی که کنار هم جمع میشوند و یک فعالیتی را میخواهند بر اساس آن دغدغه شروع کنند، خدا هم در آن جایی که قرار است نتیجهای رخ دهد قطعا میآید و کمک میکند و حتی در قرآن هست که فرشته ها نازل میشوند.
آن جایی که فعالیتی برای بهبود یک جامعه، برای رضای خدا انجام میشود و نتیجهای حاصل میشود، هیچوقت نتیجه حاصل شده ازکار یک یا چند انسان نیست؛ نتیجه یک نتیجه ماوراییست که در چهارچوب نظام خلقت قرار گرفته و آن کمک هاست که همه را امیدوار میکند.
ما در شرکت بهیار هیچ وقت از خدا پول و امکانات و این چیزها نخواستیم. تنها چیزی که خواستیم این بود که "خدایا! آدم هایی که مثل ما فکر میکنند را به ما برسان و کنار ما قرار بده". این بزرگترین چیز است! اینکه افرادی که درکنار هم قرار میگیرند، دغدغه یکسانی داشته باشند.

گاها ما وقتی میخواهیم یک کاری را شروع کنیم، شرکتی را تاسیس کنیم، میرویم به این سمت که هرکسی تخصصی داشته باشد و بتوانیم تخصصهای متنوع و متفاوتی داشته باشیم. بعد از یک مدتی میبینیم که همه آن تخصصها وجود دارد، اما چون دغدغهها یکسان نبوده، یکسری نقاط افتراق پیش میآید که گاهی اوقات در تیم باعث بروز واگراییهایی میشود و نهایتا کار با موفقیتی که باید، پیش نمیرود. اگر در یک جمله بخواهم بگویم چگونه بهیار در حوزههای مختلف وارد شده، اصل قضیه این است که دغدغهمندی افرادی که به مرور دورهم جمع شدند باعث این تنوع فعالیت و درحقیقت عموم خدمترسانی شد. نکته دوم هم ذات فناوری است. فناوری تفاوتش با محصول این است که فناوری میتواند خودش در صنایع مختلف، در حوزه های مختلف کاربری پیدا کند. مثلا یک فناوری x_rey را بهش دست پیدا کردیم، در حوزههای مختلف تجهیزات مختلفی را باهاش تولید کردیم. نمونههای زیادی وجود دارد. ورود به عمق فناوری هم مقتضیات خودش رو دارد. نگرش بلند مدت، سرمایه گذاری بلندمدت، روحیه همکاری با سایر افراد و جمع شدن افراد دغدغهمند، اینها چیزایی هست که اگر برای افراد در اولویت قرار بگیرد، همه میتوانند به این سمت بیایند و انشاالله با تشکیل یکسری الگوها گوشه کشور، جریانی به راه بیفتد که روش حل مسئله در کشور بجای خرج کردن منابع، به سمت داخل بشوند و نقش اصلی را سرمایه انسانی کشور بتواند در این زمینه پیدا کند. این را هم باید یاد بگیریم که رشد کردن در طول حرکت اتفاق میوفتد و حرکت باید آرام، آهسته، و مرحله به مرحله باشد. یک تعبیری از شجاعت هست که "بترس! بلرز! ولی یک قدم برو جلو". یعنی این حرکت است که باعث میشود رشد اتفاق بیفتد. باز موفقیت حرکت در ابهام هست. یعنی این نیست که شرایط و فضا الان کاملا روشن شود که بتوانیم حرکت کنیم، معمولا آدمهایی موفقتر هستند و روبهجلوتر حرکت میکنند که بتوانند در شرایط ابهام یک مقدار حرکت کنند و وقتی شرایط بهتر شد، بتوانند سرعتشان را بیشتر کنند.