#برای(!) آنهایی که راهی برای گفت‌وگو باقی نگذاشته‌اند و جایی برای حرف زدن.
کل متن همان است که در عنوان گفتم! برو باقی متن‌ها را بخوان. مفصل‌تر، زیباتر، عمیق‌تر. اینجا فقط مشتی سوال پیدا می‌کنی و بهتی که یک سال نه! ده سال هم بگذرد، رهایمان نخواهد کرد. متن، تحلیلی نیست! تواتر کاراکترهای علامت سوال است و علامت تعجب و احتمالا چند خاطره خنده‌دار.
اهل نبض باشی، می‌دانی همیشه متن‌هایم با مکالمات و دعواهای "منِ نویسنده" و "منِ مخاطب" شروع می‌شود. "منِ مخاطب "غر می‌زند که "زود باش! دیر شد! متن باید برسد". "منِ نویسنده" هم می‌گوید "بیرون گود نشسته‌ای و میگویی لنگش کن؟ سخت است خب!". "منِ مخاطب" غر می‌زند که "پراکنده است! سیر ندارد." و "منِ نویسنده" شرمنده می‌شود از پراکندگی متن‌هایش. اما این بار نه! این بار ماجرا فرق می‌کند! این بار "منِ نویسنده" نشسته پای کاغذی که چند ده گزاره و علامت سوال و علامت تعجب دارد و نمی‌داند از کجایش شروع کند! پراکندگیِ این بار را تقصیر "منِ نویسنده" نمی‌اندازم. باگ‌ها آنقدر متکثر و "یکی شرق یکی غرب"اند که برای نقدش هم نمی‌شود نخ تسبیح پیدا کرد! خود جنبش که بماند. این‌بار تقصیر "اویِ متناقض" است. "اویِ نامعلوم".
با جنبشت کاری ندارم! از جنبش می‌خواهی بشنوی برو متن‌های بعدی. با خودت کار دارم. خودت! دانشجو! دانشجویی دیگر...؟!
در جریانات مختلف اجتماعی، فضای نخبگانی همواره با ادبیات و ابزارهای نخبگانی‌اش ظاهر می‌شود. در بسیاری از جریانات، دانشگاه تعیین‌کننده محور خواسته‌ها، پیگیری مطالبات، و طرح بحث‌های اساسی گفتمانی بوده است. بهشتی دانشجو را "موذن جامعه" می‌خواند که اگر خواب بماند، نماز امت قضا می‌شود. دانشگاه باید سیاسی باشد، دانشجو باید سیاسی باشد، سیاسی نگاه کند و سیاسی بفهمد. چنین دانشجو و دانشگاهی‌ست که زنده است، نفس می‌کشد! به‌درد می‌خورد! فکر دارد و متفکر تربیت می‌کند. جریان می‌سازد. حرف دارد! حرفهای عمیق و واقعی. آدم‌ها نیامده‌اند عکسشان را با سردر بگیرند، درسشان را بخوانند، امتحانشان را بدهند، بلیط و ویزایشان را اوکی کنند و از درب پشتی خارج شوند! -ننگ بر گونی‌های سیب‌زمینی- حرمت دارد این برچسب نخبه که روی خودمان می‌زنیم. واژه‌ها مهم‌اند؛ خیلی مهم.
دانشجو موذن جامعه است. به موقع حاضر می‌شود و جهت می‌دهد و اثر می‌گذارد. در مکتبی که شعارش استقلال و آزادی بوده، نه شرقی‌ست و نه غربی، زیر میز این دوگانه‌های مرسوم و این نظم‌های پذیرفته‌شده جهانی می‌زند؛ می‌گوید قبول ندارم سلطه‌ات را! شبیه بقیه نیستم! نمی‌پذیرم برایم تعیین تکلیف کنی. خم و راست نمی‌شوم دربرابر ارباب‌ها و شاه‌ها و شاهزاده‌ها! سجده‌ام فقط در برابر خداست؛ کدخدا نداریم! نفرین بر استعمار! مرگ بر اشغال! لعنت خدا بر هر آنکس که ظالم است و لعنت‌تر(!) بر هرآنکس که ظلم را پذیرفته و عادت کرده. مکتبی که داعیه‌دار کرامت انسان است و بنده بودنش را برنمی‌تابد. مکتبی که در جهانی که سرشار است از خشم فرو خورده ملت‌هایی که مجبورند یا نوکر شرق باشند یا بله‌قربان‌گوی غرب، عدالت را فریاد می‌زند. مکتبی که یک وجب خاک نمی‌دهد، حتی اگر کل دنیا در برابر حرف نویش قد علم کنند. (هفته دفاع مقدس هم هست! سلام و درود خدا بر روح بلند آدم‌های این مکتب). مکتبی که آرمان دارد و "آرمان" تربیت می‌کند. تا پای جان هم هزینه می‌دهد پای این آرمانها. مکتبی که انسان را مبارز می‌خواهد؛ مبارز نبردی که از ازل آغاز شده و تا ابد ادامه دارد... اینجا دانشجو موذن جامعه است. دردش دردِ مردم، دردِ کشور. رنجش رنجِ ساختن و از پا ننشستن. عزمش به دوش کشیدنِ آرمانها.
این از من! که کم گفتم و بد گفتم و "منِ نویسنده" شرم دارد از ناتوانی قلمش در بیان. تو بگو. دانشجوی تو چه شکلیست؟ دانشگاه تو چه مختصاتی دارد؟ دانشجوی تو چه شعاری را فریاد می‌زند؟
دانشجویی که شعر و شعار و مطالبه‌اش را از آنطرف آبی‌هایی گرفت که خودشان -یک سال نشده- به جان هم افتاده‌اند. بازی‌خورده‌ی نمایش خنده‌دار تجزیه‌طلب‌ها و سلطنت‌طلب‌ها و منافقین. دانشجویی که عوام شد و عوامانه گفت و عوامانه خواست و صحن دانشگاهِ مبدا تحول(!) را بدل کرد به بن‌بست محله‌های بدنام. حرف آزادی بیان زد و تهدید کرد و ترساند و توهین کرد به هرکسی که پرسید "چرا؟". بیرون انداخت، خفه کرد هر صدایی را که بلند می‌شد، همان دمی که دم از سرکوب می‌زد. هو می‌کرد استادی را که نماینده می‌طلبید برای حرف زدن. شعارهای ساختار‌شکن را شنید و فقط تکرار کرد. انگشت‌ها را بالا دید و انگشت بالا برد. جولان ترور و خشونت را دید و برایش قلب فرستاد. پرچم کشورش را بالا دید و غمش گرفت. کشورش باخت و بوق زد. سنگ انداخت و سر شکست. نشنید، نخواست بشنود. تولید حرف؟ دانشگاه؟ فضای نخبگانی؟ تعمیق؟ تضارب آرا؟ آزادی بیان؟ استقلال؟
گذشت، هرچند نفهمیدیم چه شد آخرش! که بودید، که هستید، چه می‌خواهید. حرفتان کدام است و رهبرتان کدام و دشمنتان کدام. دانشجویید؟ نیستید؟ دانشجوی کدام دانشگاه؟ تربیت شده‌ی کدام خانواده؟ مومنِ کدام دین؟ پیروِ کدام مکتب؟ مبارزِ کدام میدان؟ سربازِ کدام فرمانده؟ سیاهیِ کدام لشکر؟ بلندگوی کدام صدا؟ طلایه‌دارِ کدام حق؟ عزادارِ کدام کشته؟ ایرانیِ کدام ایران؟ متعلق به کجای جغرافیا و تاریخ بشریت؟ کل متن همان بود که در عنوان گفتم. ببخشید، شما؟
