ما همان سوگواران مرگ هابیلیم؛ از همان صبحی که صدای مرگ او، سکوت سراسری عالم را شکست، دیگر این جهان هیچ صبح آرامی به خود ندیده است. ما آن روز برای هابیل گریستیم؛ بیآنکه کسی گریستن را به ما آموخته باشد؛ بیآنکه کسی بپرسد چرا گریه میکنید و بیآنکه لازم باشد دلیل اشکمان را برای کسی شرح دهیم!

نمیدانم چرا و چطور، اما هابیل که کشته شد انگار خودمان را کشته بودند؛ ما فرزند آدم بودیم و او نیز؛ اما نمیدانم چه شد که بعد از او، دیگر هیچ کداممان نه با قابیل همغذا شدیم و نه حتی به او نگاه کردیم؛ خشم و غم تمام وجودمان را فرا گرفته بود اما نمیدانستم برای چه؛ شاید بهتر بود کلاسهای انسان شناسی پدر را شرکت کرده بودیم بلکه بتوانیم جواب اینها را بفهمیم! یا کاش قابیل حداقل کمی به حرفهای پدر توجه کرده بود؛ و هزارویک ای کاشِ دیگر که گفتیم و فایدهای نداشت.
داستان عجیب بود؛ همه چیز عجیب بود. عجیب بود چون حالا دیگر قابیل پشیمان بود و فرزندانش پشیمانیاش را سرزنش میکردند! همین شد که قابیل هم جنون گرفت و مرد!
کم کم گذشت آن روزها. تعدادمان زیاد و زیادتر میشد. هنوز هم هر روز صبح، حوالی سپیدهدم، خبر بود که میرسید و دلمان را از جا میکند. ما، با پسرعموهایمان پدرکشتگی داشتیم اما، این آنها بودند که دست برنمیداشتند. مات و مبهوت ایستاده بودیم و داستان تکراری جهان را تماشا میکردیم؛ قتل پشت قتل، اشک پشت اشک و جنون پشت جنون!
حالا دیگر کم کم به پایان جهان نزدیک میشویم؛ حسین را کشته اند؛ چنانکه چندین قرن گذشته و تب و تابش رهایمان نکرده است. انگار قرار نیست آرام بگیریم. یک روز سحر هم که شنیدیم سردار را کشتهاند؛ من ندیده بودمش اما میگفتند سالها آرام نداشت تا ما آرام بگیریم. بغضمان ترکید؛ درد روی هزار دردمان گذاشته بودند. ما بار دیگر، بیآنکه کسی بگوید، تکرار میکنم، بیآنکه کسی بگوید، گریه کردیم. این بار اما، در میانهی بهت ما، چند نفر از دلیل اشکمان پرسیدند! کاش حداقل آنها کلاسهای پدرمان را گذرانده بودند.
ما گریستیم؛ اما بازهم تاب نیاوردند! بازهم پشیمانی پدرشان را سرزنش میکنند؛ تازه این بار شعرش کردهاند تا شاید باز خودی نشان دهند!
پسرعمو جان!
دلمان خون است که چنین خیابانها را سیاه پوشاندیم؛ دلتان خون است اما نقش بازی میکنید؛ آخر سردارِ آرامشمان را کشتند. سردارِ آرامشتان را کشتند. اینقدر که این دردمان مشترک است، اینقدر که در این غم وحدت داریم، هیچ کجا نداشته ایم!
نقشها را رها کنید که به زودی قابیل دوباره از جنون خواهد مرد…
نویسنده: رضا غلامی