در هوای بارشی که چترها را میدرید،
ما عشق را یافتیم و از غمِ فردا نترسیدیم
دستِ تو در کفِ من، در کوچهای که نام نداشت،
نورِ یگانگیات چون ستاره میتابید بر ما
خندهای کردی که گفتی: «عشق ما خواهد ماند»،
من نترسیدم ز پایان، که تو باشی تنها با ما
در سرایِ کافهای، گرمایِ چای و سکوت،
تو ترانه خواندی و مِهرت نشست بر این مأوا
گفتی این راه سخت است، لیک تنها نیستی،
گفتمش گر بگذرد دنیا، تو بمان اینجا با ما
هرچه هستم، در نگاهِ خیسِ چشمت زنده است،
بویِ آن صبحِ گریزنده نرفتهست از یادِ ما
ما را زین وصلِ ناب، جز همین لحظه چه سود؟
ای خدا، این دلخوشی را مگیر هرگز از ما