عاشق نشدی، خسته و دلتنگ نبودی
آواره و دلداده به نیرنگ نبودی
چون من نشدی شهرهٔ این شهر، نگشتی
کوچک نشدی، خوار و پر از ننگ نبودی
رسوا نشدی، غصه و اندوه ندیدی
انگشتنمایِ مردمِ صد رنگ نبودی
حتی نرسیدی به درکی از خیالی
تا عمق این حس مرا، تنگ نبودی
آتش به دلم زد رویای وصالت
حسرت نچشیدی، دلی سنگ نبودی
آری نشدی تا که بدانی چه کشیدم
عمری وسط معرکه در جنگ نبودی
با عطر کسی عاشق و دلداده نگشتی
معتاد به یک هدفون و آهنگ نبودی
شعر : یوسف درشته