ای شیخ!
تو هم مرا بی سواد فرض کن،
آنجا که نشستهای و سخن میرانی،
در خیال خود، از من عبور کردی
ای شیخ!
شاعران را چه به کتاب؟
شعر، نجوای خالص دل است، درکی هست؟
ای شیخ!
فاصلهی من و تو دور نیست،
به اندازهی دو خط موازی است؛
شاید تو به پایان برسی، اما هرگز به من نخواهی رسید.
ای شیخ!
تو پی عرفانت باش و درگیر مَد ولا الضالین،
از خدا برای ما آیهها بساز و بر ما بتاز؛
تو نگرانیهای ما را نخواهی چشید.
ای شیخ!
باز سکوت میکنم،
سکوتم از جهل نیست؛
من *یوسفم*،
از کاهنانِ مست، تفسیرها شنیدهام.
من شعر میگویم و در پیِ عشقبازیام
با دخترانِ زمینی،
و تو در خوابِ همآغوشی با حوریانِ بهشتی.
ای شیخ!
شاید ردایِ بلندت، توهمی بخشیده بر تو؛
من در پیکارم با مکتبِ دروغِ روحانی،
میخواهم که انقلابی کنم،
در برابر امپراتوریِ مقدست.
ای شیخ!
تو هم مرا بیسواد ببین،
شعرهایم ارزش خواندن ندارند.
**شعر: یوسف درشته**