روزِ مرد است و جیبِ ما، خدایا، “هَل مِن مَزید”؟
به جای عشق و مهر، خانم چه چیزها میگوید!
میگویند طلا بخر، یا ساعتِ بندِ چرمی!
که مردِ واقعیست، آن کس که وام دارد، کَمی!
همان وفاداری که نقد است، هزینهدار میشود،
با کفشِ چینی، که بعد از دو ماه بی زوار میشود.
«محبت»؟ آه، چه چیزِ ارزانی است، بیقیمت و پوچ،
بیا «سکه» بخریم، تا با تورم بگیرد اوج!
«آرامش» که در چشمهایِ هم میبینیم، چه بها دارد؟
وقتی که قبضِ موبایل، خودش یک «وفا» دارد!
آنکه میگوید: «بمان کنارم»، او را با «کارتِ شارژ» بخر،
که دائمالوصل بودن، به قیمتِ چند گیگ است، اگر…
ببین، رفیق! این حرفها همه لاف ، جانِ کلام است،
بیا برویم یک «جوراب» بخریم، که هم طنز است، هم دوام است!
این همه ادعایِ «شرافت» و «صداقت» چیست؟
وقتی که «تخفیفِ روز مرد»، ایده ای برایِ خریست!
پس بیا هدیه کنیم، به جایِ شاخه گل با حسِ تاپ،
یک «پیتزایِ سهنفره»، با نوشابه یا سِوِن آپ!
اگر یارِ تو می فهمید، که کنایهام جدی نیست،
آن وقت با مهر واقعی اش کنارِ تو می زیست!
شعر از :یوسف درشته
آن وقت، بامهرِ واقعیاش، کنارِ تو میزیست!