سفرهها خالی و نان از کفِ اطفالِ ما ربود
آنکه در کاخِ بلندش ننشست جز به عمود
برقِ اموالِ شما، چشمِ جهان را بزند
سهمِ ما حسرت و دردیست که در سینه غنود
دین و ایمان بشر را به زَر و سکه فروخت
آنکه از خندهیِ این خلق، لبی را نگشود
ننگ بر آنکه شد از مصلحتِ ما مسئول
جز به تاراجِ وطن، راهِ دگر را ننمود
پدر از شرم در آن حلقهیِ دارو و نیاز
قامتش خم شد و از غصه چنان چنگ سرود
در میانِ صفِ شیرِ خشکی و نایابیِ نان
عدل، نامیست که بر لرزهیِ لبهاتان بود
لبِ ما بسته و پنداشتهاید آتش مُرد؟
فریاد برآید زِ پسِ این همه خاکستر و دود