خدایا، شرطِ انصاف است این بیدادِ پنهانی؟
چرا هر سو که میبینم، عتابی تلخ میبینم!
به هر سو دستِ احسانم گشودم در رفیقانی
به جایِ مهر، از خویشان، حیله و نیرنگ میبینم.
نمیدانم چه جرمی شد، که روزی خوش نیاید هیچ
به پروندهیِ اعمالم، سعادت را تنگ میبینم.
به غیبت، آبرو بردن، حدیثِ روز و شبشان شد
من از این سایهیِ تهمت، زِ هستی ننگ میبینم.
به زیرِ این خزانِ سخت، بهشت را تازه میخواهم
که شاید در دلِ سرما، دمی از مهر، آونگ میبینم.
به دنیا هیچ نگشایم، مگر چشمی پُر از حسرت
تو را در خلوتِ شبها، چرا کمرنگ میبینم.
بیا و پرده بردار از سرِ این روزگارِ نحس
که در این وادیِ ظلمت، نوایِ جنگ میبینم.
به جایِ آه و نالیدن، شرابی تلخ مینوشم
که در این جامِ پر از درد ، تو را دلتنگ می بینم
یوسف درشته/بندرپل/دی ۱۴۰۴
یکه در این جامِ پر از درد،تو را دلتنگ میبینم.