## مرگی آهسته
اگر که برنیایی از این خفتِ سنگین،
و پردههای سفر را پس نزنی از پیش رویت،
و گوش جان نسپاری به نجوای جهان،
و شکر این هستیِ دیرین نَگویی،
**به آرامی، به آرامی، آغاز میکنی مُردن.**
اگر خودباوری را، آن چراغِ کوچکِ جان،
فرو بگذاری در این ظلمتِ دیرین،
اگر دست نیازت را ز یاریگر بپوشی،
**به آرامی، به آرامی، آغاز میکنی مُردن.**
اگر زنجیر شدی بر بندگیِ عادت،
اگر در راهی گشتهای که آشناست، اما تهی،
اگر رنگی نپوشی از جهانِ تازهٔ فردا،
و با غریبهای ننشینی به یک پیمانه،
**به آرامی، به آرامی، آغاز میکنی مُردن.**
اگر آن شورِ آتشین، آن شعلهٔ پنهان،
که میلرزاند پلکانِ سینهات را،
و آن احساسِ سرکش، آن شورِ بیپروا،
که چشمت را کند از اشک پُر، از شوقِ پیدا،
ز دست افکنی از ترسِ این دنیا،
**تو آهستهتر، آهستهتر، میروی سوی نیستی.**
اگر در کار و عشقت، که هست سرمایهات،
نبیندی شوقِ دیرین را، و آن را واگذاری،
اگر ایمنیِ کاذب را نپذیری، و از ترسِ پشیمانی،
به ورایِ منطقِ محض، قدم ننهی یک بار،
**تو میمیری، و یادت نیز آهسته میمیرد...**
**بیدار شو!**
**ببین!**
**بچش!**
**نخواب در این شبِ طولانی!**
**بگذار که جان تو، با عشق، بیدار بماند.**
یوسف درشته
***