ای رحمانِ بیهمتا، نَفَس، احسانِ توست
هر دَم این جانِ ما، در حکمت قرآنِ توست
طینتِ ما خاکِ گِل بود، ای خدایِ کیمیا
تا زِ عشقِ خود دمیدی، شد به جان، بستانِ توست
آمد رمضان، مِیِ وصل است و ماهِ بزمِ دوست
دل به سودایِ لقایت، تشنهیِ غفرانِ توست
بسته شد پروندهیِ عمرم به دستِ معصیت
گرچه عبدِ روسیاهم، مهمانِ خوانِ توست
سوزِ دل خواهم، که تا شبها برآید نالهای
تا زِ اشکِ شوق، سینه، پر زِ ایمانِ توست
در سحرگاهان که چشمم بر دعایی مانده است
هر دوایِ زخمِ ما، در کفِ دستانِ توست
بر سرِ سفرهیِ افطار، چون ننوشم نامِ تو؟
زانکه بی اسمت، جهان، خالی زِ نانِ توست
ای خدا، در ظلمتِ شبها، چراغ قرآن است
هر سخن، مرهم نهد بر زخم عرفانِ توست
یا معشوقِ ازلی! چون گشتم از خود بیخبر؟
این دلم زین قفسِ تن، در پیِ فرمانِ توست
تا کِی این بندِ تن است؟ جان فدا کردم به عشق
تا شوم در خون خود ، غرق در نسیان توست
یوسف درشته /بندرپل/ دی ۱۴۰۴
تا شوم در خونِ خود، غرق در نسیانِ توست