«فان الناس لو تعلموا محاسن کلامنا لاتبعونا:اگر مردم زیبایی های کلام مارا بدانند از ما پیروی می کنند»امامرضا(ع)
یکی از دلایل علاقه مندی من به ادبیات، زیبایی و شیرینی این هنر علمی ست. این هنر، می تواند زهر را در قالب عسل به کام مخاطب بچشاند و خشک ترین کلام هارا در لطیف ترین بسترها برای شنونده بنشاند.
بین تمام احادیث امام رضا، این حدیث را برای موضوع انتخاب کردم. از آن جهت دوستش دارم که بعد جدید و کم پرداخته شده ای از اهل بیت را رو میکند: بعد ادبی. بعدی که هر رهبری، برای دعوت مردم به سوی خویش و نگاهداشت طرفدارانش از آن استفاده میکند. ادبیات، اگر نگوییم مهم ترین، قطعا یکی از مهم ترین عناصری ست که باعث پذیرش یا رد سخن میشود؛ ازینرو، رهبران اجتماعی،سیاسی و معنوی نیازمند ادبیاتی هستند که در عین رسایی، بتواند بلیغ و زیبا نیز باشد. این مسئله تا جایی اهمیت دارد که حتی خداوند پیامبران خویش را به نرم گویی و خوش سخنی دعوت میکند(طه44)
یکی از راه هایی که با آن خیلی بهتر،ساده تر و البته "شفاف تر" میتوان اهل بیت را شناخت، دقت به ادبیات بکار رفته در سخنان امامان شیعه و ظرافت معنوی و لفظی آن است؛ اینکه چقدر این کلام-صرف نظر از حقیقت داشتن یا نداشتنش-میتواند مخاطب را جذب کند؟چقدر از زیبایی های ادبی استفاده شده؟چقدر به چینش کلمات و انتخاب هر کلمه برای هر شرایط دقت صورت پذیرفته؟
جالب ترین قسمت جریان، این بخش است که علیرغم اینکه امامان شیعه با وجود اینکه در عمر خود، نزد ادیب یا حکیم بخصوصی آموزش ندیده اند، کلامشان از نظر علم بدیع، بسیار ظریف و دارای ظرافت های بی شمار لفظی و معنوی ست. همین ویژگی میتواند دریچه ای نو به سوی شخصیت حقیقی امامان-نه آن شخصیتی که تلاش می کنند به ما معرفی کنند!-باشد. شاید-نه، قطعا!-بهتر است برای معرفی امامان از ادبیاتی بهتر، لطیف تر و زیباتر استفاده کنیم که: زبان خوش، مار را از سوراخ بیرون می کشد!
نظرشما چیست؟