دریغا...

دریغا دریغا جوانان ایران
پری چهرگان حور رویان ایران

دریغا جوانی که در غم به سر شد
زنی از جوانش چه گون بی خبر شد

دریغا امیدی که نومید گشته
دریغا از این حجم مجروح و کشته

دریغا سرایی که ملک ادب بود
پر از شادی و شور و عشق و طرب بود

کنون شد خزان از بد روزگاران
دریغا جوانان، جوانان ایران

 تبر گشته سرور به جان درختان
برفتند خوبان همه نیک نامان

 دریغ از هزاران هزاران گل خون
جدا گشته با مرگ لیلی ز مجنون

دریغ از زمانی که جانان گرفتند
ز جانی که از نوجوانان گرفتند

دریغ از جگر درد و غم های بی حد
ز بدخوی ایام آزادمرد

دریغ است ایران ویران ما
وطن، خاک ما، خاک شیران ما

بیایید تا دست بر هم نهیم
که ضحاک از این ملک بیرون بریم

کنیم بار دیگر وطن شاد شاد
که دیگر وطن پر ز اندُه مباد

رسد روز شادی ایرانیان
پس از رفتن ظلم و بدکارگان

در آن روز، یاد از جوانان بکن
و از رفتگان یاد کن با سخن