همه چیز با یک لحظهی ساده شروع شد: روزی که برای اولین بار اسمم رو کنار گذاشتم. محمدتقی... متیو. حس کردم بخشی از خودم رو که مدتی گم شده بود، پیدا کردم. اسمم رو گذاشتم «متیو تروث»، ترکیبی که هم به گذشتهم وصله هم یه معنای تازه براش ساختم؛ مثل اینکه دارم یه قصهی تازه برای خودم میسازم.
متیو یعنی هدیهای از طرف خدا، یعنی لطف و بخشش؛ برام یادآور همون بخش از خودمه که همیشه مهربون و دستگیر بوده.
و «تروث» یعنی حقیقت. تمام زندگیم از پیچیدگیها و بازیهای ذهنی فرار کردم و دنبال یه شفافیت خالص بودم؛ حتی وقتی دنیا سعی داشت مسیرم رو عوض کنه، از این شفافیت دور نشدم.
یه حس نوستالژی هم به «امتی» دارم، همون مخففی که از بچگی باهاش صدام میزدن. حالا امتی شده متیو تروث، اما این بار با انتخاب خودم و معنایی که خودم بهش دادم، نه دیگران. متیو اسم جهانیتریه و برای بقیه هم قابلفهمتر؛ همین باعث میشه لازم نباشه زیادی توضیحش بدم.
جالبه که این اسم رو فقط بیرون از خانواده استفاده میکنم؛ توی خانواده هنوز همون محمدتقیام، ریشهای که به فرهنگ و اصالت قدیمی وصله. هر دو اسم معنای خودشون رو دارن، و همین که خودم انتخاب میکنم کجا از کدوم استفاده کنم، حس آزادی خاصی بهم میده؛ انگار دوباره خودم رو از نو تعریف کرده باشم.
شاید اگه مصفا اینجا بود، این انتخاب رو یه جور خودشناسی میدونست، یه رهایی از زوائد ذهنی. اون میگفت نامها و هویتهای اعتباری مثل قابیان که ذهن رو اسیر میکنن. حالا این قاب رو خودم ساختم؛ یه هویت که خودم برای خودم ساختمش، نه فقط یه برچسب.
این اسم تازه، یادآور مسیریه که همیشه بهش نزدیک بودم: حقیقت، عشق، خدمت به دیگران. متیو تروث برام مثل یه آینهست؛ هر روز یادم میندازه که صادق و شفاف بمونم و به زندگی بدون قضاوت نگاه کنم.
از زاویههای مختلف هم به این تغییر فکر کردم. از منظر فروید شاید این یه جور جستوجو برای هویت تازه باشه، تلاشی برای رهایی از نقشهای اجتماعی. یونگ میگفت هرکدوم از ما آرکیتایپهایی داریم که به شناخت عمیقتر هدایتمون میکنن؛ شاید متیو همون آرکیتایپ خردمند توی منه، و تروث تجلی همون جستوجوگریه که دنبال حقیقته.
اما تفکر انتقادی هم ازم میپرسه: این انتخاب واقعاً مال خودمه یا تحت تأثیر جامعه و فرهنگه؟ برای متمایز شدن بوده یا برای کشف خودم؟ و از نگاه مصفا، حتی این تصمیم هم میتونه یه هویت ذهنی دیگه باشه، یه قالب تازه که شاید لازم باشه یه روز از اونم بگذرم تا به حقیقت نزدیکتر بشم.
"بسیاری از آنچه ما در ذهن خود به عنوان حقیقت میپذیریم، تنها زوائد فکریاند. برای رسیدن به آرامش، باید این زوائد را کنار بگذاریم و خود واقعیمان را بازشناسیم." — محمدجعفر مصفا
در نهایت، این تغییر اسم برام هنوز یه مسیر بازه؛ مسیری برای پیدا کردن خودم، وسط نقدها و سوالهایی که شاید هیچوقت جواب قطعی نداشته باشن.