یکی از مهم‌ترین مهارت‌هایی که هر معامله‌گر باید یاد بگیره، تشخیص شکست فیک و شکست واقعی هست. خیلی از معامله‌گرها فقط به خاطر اینکه نمی‌تونن این دو تا رو از هم تشخیص بدن، دقیقا جایی وارد معامله میشن که بازار قصد داره برعکس حرکت کنه.
اجازه بدید با یک مثال واقعی توضیح بدم.
توی عکس بالا مشخصه که در محدوده 4125 یک کف مهم داشتیم. قیمت این کف رو شکست و تا 4117 پایین اومد، اما خیلی سریع دوباره برگشت و بالای کف قرار گرفت.
همین رفتار قیمت، یکی از مهم‌ترین نکاتی بود که باید بهش توجه می‌کردیم.
قیمت فقط برای چند لحظه زیر کف رفت، استاپ معامله‌گرها رو جمع کرد، نقدینگی موردنیازش رو گرفت و دوباره به سمت بالا برگشت. به همین دلیل، 4117 تبدیل شد به مهم‌ترین محدوده نقدینگی ما.
به همین خاطر من همیشه میگم 4117 عدد طلایی این حرکت بود. چون اگر این محدوده در ادامه با قدرت شکسته بشه، احتمال اینکه طلا وارد یک روند نزولی قوی بشه بسیار زیاد خواهد بود.
بسیاری از افراد فکر می‌کنن تشخیص این دو مورد خیلی سخت و پیچیده است، در حالی که اگر رفتار قیمت رو درست مشاهده کنید، موضوع کاملا ساده میشه.
یک قانون مهم رو همیشه یادتون باشه:
هر جا شکست فیک اتفاق میفته، یعنی بازار قبل از حرکت اصلی، نقدینگی موردنیازش رو جمع کرده است.
البته تشخیص اینکه یک شکست واقعا فیکه یا یک شکست واقعی محسوب میشه، فقط با تجربه و بررسی رفتار قیمت امکان‌پذیره و صرفا با دیدن یک کندل نمی‌شه تصمیم گرفت.
در شکست فیک، قیمت فقط برای لحظه‌ای کف یا سقف مهم را می‌شکند، استاپ معامله‌گرها را فعال می‌کند و نقدینگی بازار را جمع می‌کند.
بعد از جمع‌آوری نقدینگی، خیلی سریع دوباره به داخل محدوده قبلی برمی‌گردد.
به همین دلیل، شکست فیک را با نام جمع‌آوری نقدینگی (Liquidity Grab) هم می‌شناسیم.
در بیشتر مواقع، این رفتار می‌تواند نشانه پایان حرکت قبلی و شروع یک حرکت جدید در جهت مخالف باشد.
در شکست واقعی، قیمت با قدرت از سطح مهم عبور می‌کند و پایین‌تر از آن تثبیت می‌شود.
برای اینکه یک شکست را واقعی بدانیم، چند نشانه مهم وجود دارد:
بدنه کندل باید زیر سطح بسته شود.
اگر ۲ تا ۳ کندل نیز زیر همان سطح کلوز بدهند، اعتبار شکست بیشتر می‌شود.
معمولا بعد از شکست واقعی، قیمت یک پولبک به سطح شکسته‌شده می‌زند اما موفق به برگشت نمی‌شود و دوباره در جهت شکست حرکت می‌کند.
به این رفتار، پولبک ناموفق گفته می‌شود.
یکی از روش‌هایی که خودم سال‌هاست ازش استفاده می‌کنم و نتیجه خوبی گرفته‌ام، اینه که ابتدا کف‌های مهم بازار رو پیدا می‌کنم.
این کار رو معمولا در تایم‌فریم‌های زیر انجام میدم:
4H
1H
30M
15M
بعد از اینکه کف مهم مشخص شد، یک خط روی اون رسم می‌کنم.
حالا بین 70 تا 120 پیپ پایین‌تر از اون، یک خط دیگه قرار میدم.
اون محدوده معمولا نقطه‌ایه که انتظار دارم بازار برای جمع‌آوری نقدینگی بهش واکنش نشون بده.
کف اصلی:
4125
محدوده نقدینگی:
4117
در این مثال، قیمت دقیقا تا محدوده نقدینگی پایین اومد، سفارش‌ها و استاپ‌ها رو جمع کرد و دوباره برگشت.
این قانون همیشه برقرار نیست که زیر هر کف، نقدینگی وجود داشته باشه.
نقدینگی زمانی اهمیت پیدا می‌کنه که:
کف یا سقف، یک سطح مهم در بازار باشه.
قبل از حرکت اصلی، بازار نیاز به جمع‌آوری سفارش‌ها داشته باشه.
پس صرف اینکه قیمت زیر یک کف رفت، دلیل بر وجود نقدینگی نیست.
در تجربه‌ای که از بازار داشتم، فاصله محدوده نقدینگی در سشن‌های مختلف کمی متفاوته.
در سشن لندن معمولا فاصله 70 تا 120 پیپ مناسب‌تره.
اما در سشن نیویورک معمولا این فاصله بین 100 تا 200 پیپ قرار می‌گیره.
البته این اعداد قانون قطعی نیستند، اما در بیشتر مواقع برای من عملکرد خوبی داشته‌اند.
اگر بخوام همه این آموزش رو در چند جمله خلاصه کنم:
شکست فیک یعنی بازار ابتدا نقدینگی را جمع می‌کند و سپس در جهت مخالف حرکت می‌کند.
شکست واقعی یعنی قیمت با قدرت سطح را می‌شکند، زیر آن تثبیت می‌شود و معمولا بعد از یک پولبک ناموفق، حرکت اصلی را ادامه می‌دهد.
برای پیدا کردن محدوده نقدینگی، ابتدا کف یا سقف مهم را مشخص کنید و سپس با توجه به سشن معاملاتی، محدوده 70 تا 120 پیپ (لندن) یا 100 تا 200 پیپ (نیویورک) را بررسی کنید.
در مثال امروز، محدوده 4117 دقیقا همان نقطه‌ای بود که مانند یک آهن‌ربا عمل کرد و مشخص بود سفارش‌های مهمی در آن قرار داشته است.
امیدوارم این آموزش براتون مفید بوده باشه. ❤️
