
گاهی دلم با همه همهمه ها، آرامش وسکوت محض می خواهد کاش ما اینقدر آویزان و وابسته دیگران نبودیم کاش فقط خودمان بودیم دلم می خواهد ساکت ترین جای دنیا بروم که فقط گوشم صدای طبیعت را بشنود گاهی تمام تنم می نالد خسته می شود درمانده می شود از همه بودن های که دردی را دوا نمی کنند تغییری ایجاد نمی کنند فقط مایه رنج هستند دلم میخواهد بدون هیچ دغدغه ای برنامه ریزی کنم به برنامه هایم عمل کنم ولی همیشه دور می شوم و گاهی هم نزدیک
آنچه در زندگی من رخ می دهد ارزش دارد نمی توانم و نمی شود از بعضی از آن ها عبور کرد اگر برای تغییر کاری نمی کنم اگر نمی توانم کاری کنم ولی حداقل ذهنم را درگیر می کنند در ذهنم خیال تغییر خیال شکافتن خیال پاره کردن تمام زنجیر های نرفتن و نرسیدن را مرور می کنم به امید دنیایی بهتر به امید فردایی بهتر دلم همه آرامش دنیا را میخواد ولی آیا در تمام کهکشان آرامشی ابدی هست آیا همه آنچه من میخواهم وجود دارد و یا خیالی پنداری گذراست که حقیقت آنچنان از آن دور است که من در آخرین نقطه ابدیت چنگ می زنم برای همه رسیدن ها و همه نرسیدن هایی که در ذهنم به رسیدن تبدیل می کنم. گاهی از همه آنچه هستم دور می شوم و کوچ می کنم به همه آنچه دلم می خواهد باشم ولی کوچی کوچک و قابل بازگشت
چون همچنان در پس توی ذهنم مسافر تمام گذشته ام هستم.